maral atmacanın kurgusunu en çok beğendiğim kitap oldu. çok ilgi çekici. ikinci kitaba başlamak için sabırsızlanıyorum. sanırım en sevdiğim karakter vanessa ve deborah oldu.
Ve bitti... Hala içimde onlardan ayrılmış olmanın burukluğu var. Kısa süre içerisinde onlara o kadar bağlanmışım ki bitince kitabı kapatıp arka kapakla yüzyüze gelince anladım bazı şeyleri. Resmen bütün okuduklarım gözümün önünden geçti. Ben mi fazla romantize ediyorum, bilmiyorum. Keşke bitmeseydi de diyemiyorum tam yerinde olması gerektiği gibi bitti.
*SPOILER*
Çocukları okurken o kadar duygulandım ki... "Kuzeyin kedisinin kedisi" beni ağlatacaktı resmen. Alaz hayatımda gördüğüm en tatlı baba. Yosun ve Atalay'ın çocukları olduğunu öğrendiğimde de ağzım kulaklarımda okudum. Ecrin ve Sedef'in son sahneye kadar çocuklarıyla beraber olması da çok özeldi. Müdire anneye hiç üzülmedim, Allah'ından bulmuş. Son sayfadaki eski alıntılara fazla duygulandım. "Yarala-sar efendim"