Fatma Gürsoy
@bezmialem
6 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Hayat
Can köşküm sırçadandı, küçüktüm.
Gam sarmaşık bir güldü,
Boynumu büktü.
Surlar sardı her yanımı.
Tecrübeydi, tattım can yangınlarımı,
Algım acıya açıldı.
Derdim o kalender kuleleri ördü.
Kör bakmışım meğer,
Gözlerim gerçekleri çok geç gördü.
Can özüm katmerlendi, ufkum perdelendi,
Pekleşti iradem,
Büyüdüm.
F.G.
Reklam
Yağmur toprağa yağıyor can, yani onu bile ayakaltı ediyoruz. Dünyanın terazisi de kirli, o yüzden ben derdimi demeden bilene yanarım. Çare gelirse şükrüm, gelmezse sabrım olur, O’ndan geliyorsa gam, bize sadece sabır düşer...
YARIM
Zamanın süzgecinden sükut damıttım,
Bir sevinin derdinde onca gailede,
Payıma sessizlik düştü,
Düşüm de yarım, kalbim de.
Oysa gönlümdeki pareleri bilemedim ben,
Ne derinmiş izleri, süremedim ben.
Bilmek değil çare
Söze değmeyince
Bilgim de yarım, yarınım da.
Yolların da bir düşü var,
Vuslat yoksa zemheri kışı var.
Ben bilmezdim bunca cahilliğimi,
Kulluğun ne çok telaşı var.
Gayrı sabrım da yarım iradem de yarım.
Gözün ağarırmış bu akışta
Seçilmezmiş başka bir kaş göz
Canhıraş bir atış ki
Gizi de başka özü de başka
Şimdi yerim de yarım ellerim de yarım.