Behram Kılıç
@bhrm
Yazar
Şu anda okuduğu kitap
Behram Kılıç
, bir kitap okudu8/10
Beğendi
·18 saatte okudu
·Okunma: 27 Ağustos 2019 14:50
·2019 12. kitabı
Reklam
Çök, çök, çökSpor
Çök, çök, çök....
Cocuklugumda otobusle Trabzon'dan İstanbula giderken Samsun onemli bir durakti benim icin...Zira yolun kenarindan Samsun 19 mayıs stadı'ni görmek vardı bu yolculukta... nedense stadyumları çok severdim ve gittiğim şehirlerde de onları görmek için can atardım...Samsun'dan ise geçerdim... Geçerken de o stadı görmek isterdim... Büyüyünce de bir kere gittim o stada... o gün de çok güzel anım vardır.. ama geçelim...Zira elimde o stadın çilesini çekmiş, o stadda anılar biriktirmiş yazarlarin kaleminden çıkan bir kitap var... Yenisi yapıldığı için yıkılan stadyuma bir vefa niteliği taşıyor bu kitap..Adı Hatıran Yeter...Samsunspor sevdalısı kalemlerin, burada yaşadıkları anılar, hatıralar süslüyor kitabı... Zaferler, üzüntüler var bolca... 1975 de açıldı bu stad... Ve 40 yıl hizmet etti futbola... Nesiller büyüttü... Kitap genelde 70 ve üzeri doğumlu yazarların yazılarıyla kotarılmış... haliyle 83 ve sonrası anılar yoğunlukta... açılış maçını izleyen bir kalem de olsa iyiydi... Kitaptaki hatiralar aslinda tüm eski statlarda yasandi....Avni Aker de, Ali Sami Yen de, Inonude ve diğerlerinde... Kitabî okurken benim de çocukluğumda yaşadığım hatıralar geldi aklıma.... Aynısıydı çoğu... Ülkemizde genelde 3 büyük takım tutulur, Trabzon , Bursa, biraz da Eskisehir haric bu boyledir... Samsun bu genellemenin dışına çıkabilirdi eğer 80'li yıllarda bir şampiyonluk yaşasaydı... Şehir tamamiyle kırmızı-beyaz olsaydı, Samsun çok daha başarılı olurdu... Neyse.... Kitapta efsane başkan Ismail Uyanik'a çok övgü var... Hakediyor... Ama şu an yeniden başkan olan Uyanik'a bütün yük bırakılmamalı... Herşeyi tek başına düzeltmesi beklenmemeli... Uzatmayayım.... Samsunlu dostlar yıllarını geçirdikleri stada, ikinci evlerine vefalı davrandılar... Oradaki anıları gelecek nesle
"İstanbul, musikîsiyle, edebiyatıyla, güzel, sanatlarıyla, tasavvufu, güzel hayatı, leziz yemekleri, zarif insanları ve nükteleri ile bitip tükenmez... Fakat biz tükendik, üzüntüden, yeisten, ümitsizlikten tükendik... Zira ‘yıkıldı, yandı, ağaçlar kesildi, balık tükendi, çayırlar kurudu’ demekten yorulduk…”
Yandı, bitti, kül oldu....Kültür-Sanat
Jean Cocteau bir kitabında Istanbul' dan 'Sahipleri tarafindan terk edilmiş, boş bir ev' diye bahseder... Ve bu yazarın sözünü çok iyi anlamamızı sağlayan bir kitap Dersaadet... Münevver Ayaşlı, bütün Istanbul'un sahillerini dolaştırıyor bu tarih, anı dolu hüzünlü kitabında... Rumeli Kavağından, Pendik, Tuzlaya kadar gidiyor... Kitapta en çok kullanılan kelime, sultan ve paşa hariç, yalı.. Ama tek başına değil yalı... Yıkıldı, yıkılmış, yandı, yanmış, kelimeleriyle anılıyor İstanbul'un bu eşsiz yalıları... Nice yalı yıkılmış, yanmis, hatta kömür ambarı dahi yapılmış..
***
Osmanlının saray, konak, köşk, yalı hayatının çok renkli olduğunu, zevkli oldugunu paylaşıyor bizlerle yazar... Ve o dönemin bay ve bayanlarının eğitimli, nazik, kibar, zevkli insanlar olduğunu okuyoruz bu eserde... Yazar, inanılmaz bir sosyal çevreye de sahip... Paşalar, sefirler, yerli yabancı iş insanları, zenginlet, mimarlar, avukatlar, sultanlar, prensesler, elçiler, hidivler...vs, vs....canlı tanık olduğu nice olaylar.... Atatürk'ün de davetlerinde boy gösteren yazarın dili de çok güzel...Osmanlı'yı da, Birinci Cihan Savaşı'nı da, Milli Mücadele'yi de, görmüş, Fransa'da okumuş, Padişah Abdülhamit'in Berlin Büyükelçisi Sadullah Paşa'nın gelini, Viyana Büyükelçisi Nusret Sadullah Bey'in eşi, Beylerbeyi'ndeki yalının son temsilcisi olması Yazarı zaten eşsiz yapıyor.. Hem CHP hem de Demokrat partinin tarihi eserlere, özellikle de yalı ve camilere yaptığı zulmü de sertce eleştiriyor... Finali de "İstanbul, musikîsiyle, edebiyatıyla, güzel, sanatlarıyla, tasavvufu, güzel hayatı, leziz yemekleri, zarif insanları ve nükteleri ile bitip tükenmez... Fakat biz tükendik, üzüntüden, yeisten, ümitsizlikten tükendik... Zira ‘yıkıldı, yandı, ağaçlar kesildi, balık tükendi, çayırlar kurudu’ demekten yorulduk…”