apaydındır
@bibedevio
ruh nâhoş, kalb bîhoş, kafam bomboş
Hiç şüphesiz bu din, bütün şekil ve görünümleriyle insanın insana kulluğunu lağvetmek ve yeryüzünde yalnızca Allah’a kulluk edilmesini sağlamak için gelmiştir. Nitekim bu geniş kainatta da tek bir kulluk vardır ve o yalnızca Allah’a aittir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İslâm, düşünmeyi, insana sürekli olarak bir ödev bilmiştir. Kur’an, yüzlerce ayette, bu ödev üzerinde durur. Düşünmeğe çağırır. Işığa koşan bir kelebeğin o telaşlı halinden, geceyi, bir dalgayı yararcasına aşan yarasadaki o radarlı yürüyüşten, baharda gülün birdenbire açılışından, sonbaharda bütün bir tabiatın ölüşünden, evrensel bir kefen gibi varlığı bürüyen kıştan, peygamberleri dinlemediği için zamanın kılıcıyla toza ve küle çevrilen medeniyetlerden, ölümden ve ölüm ötesinden, mezardan, doğumdan ve çocuktan, yeraltından, ayın üstündeki altın tozlara kadar düşünmek, insana, Yaratıcı tarafından bağışlanan en soylu bir özellik değil midir?
... bu yüzden sanatkâr kendini teslim ettiği tabiat aşkı içinde <her şeyi birden sevmek istiyorum, fakat sevemiyorum> diyen aç bir gönül gibi perişandır. Bu dağınıklıktan, tabiat içinde dağılmaktan, kaybolmaktan kurtularak sonsuzluktan ibaret olan birliğin kucağına atılır.
