Dünyada məhəbbətdən başqa hər şey gəldi-gedərdi. Məhəbbət addımbaşı büdrəyən və yıxılan cılız, eybəcər bir xilqət deyil, əsl böyük məhəbbətdirsə, heç bir zaman yolunu azmaz.
-Günahın şirin cazibəsi qarşısında hər birimizin boynu qıldan incədir. Günah gəlmək istəyirsə və ünvan sənsənsə, onu qəbul etməkdən başqa çarən yoxdur. Zahidin də, dinsizin də günah etmək ixtiyarı var. Biz də günahkarlıq hissini həddən artıq ürəyimizə salmamalıyıq. Əgər bir şey hamı üçündürsə və durmadan həyatın bütün istiqamətlərində bizi çağırırsa, ondan necə uzaq dura bilərik? Tanrıya gəlincə... Əgər, həqiqətən, varsa, o bütün bunları bizdən daha yaxşı görür və bilir; onun qəzəbinə düçar olmaq üçünsə biz körpə uşaq qədər məsumuq.
Müəyyən yaşdan sonra anlayırsan ki, sevgi məsələsi çox böyüdülür. İlk sevdiyin insanla evlənməyə bilərsən, ancaq evlənəcəyin insanı yenidən sevmək mümkündür. Ən gözəl tərəfi də budur. Sevgi rəngarəng və çoxformalıdır. Ancaq hər zaman oradadır. Çalış sevəndə elə sev ki, "gedək" deyəndə soruşmasın "hara?" Asılı hala salmağa çalışma, bu zəiflikdir. Özündən çox güvənməsin sənə, amma özü qədər inansın. Sənə möhtac olmasın, amma səndən zövq alsın. Ruhunu bəslə, sərbəst burax, dönüb dolaşıb səndə tapsın evini. Əlini burax, amma dayaq olmağı əsla buraxma. Bəsit olma və onunda bəsit olmasını gözləmə. Dərinlikdən, ağıldan, güc və səbirdən qorxma. Qəbul etməyi bacar, ancaq heç vaxt zorla qəbul etdirməyə çalışma. Ruhunu aç, amma heç vaxt təslim etmə.