"Olay şu ki ne kadar güvende olduğumun farkında değilmişim çünkü hiç güvensiz olmamışım. Bir keresinde Ezra böyle söylemişti. Haklıymış. Evrenin arka plandaki daimi ve rahatlatıcı statiğinin kıymetini bilmiyormuşum.
Şimdi öncesinden daha fazla rutin olmasına rağmen hiçbir şey belli değil. Lincoln bizi her an yakalayabilir. Heimdall ara istasyonuna ulaşmamız aylar sürecek. Ulaşabilsek bile, koca bir yılın yarısını her şeyden kopuk geçirmiş olacağız. Bir savaşın ortasında bile olabiliriz."
Sayfa 103
...bu kadına anında antipati duydum, yüksek sesle ve çok konuşuyordu, gayet normalmiş gibi acayip yer kaplıyordu, sonra durumu anladım ve kızardım, kadın bana benziyordu. Bir açıklama getiremediğim, karışık duygular beslediğim türden huylarımı paylaşıyordu. -Bak ne numaralar yapıp ilgi çekmek istiyor!- Bu aniden ortaya çıkan antipati şimdi kendime yönelmişti.
Birisiyle ya da bir olguyla karşılaştığımda şaşırtıcı bir biçimde güçlü bir tepki verdiğimde bunun açıklamasının muhtemelen diğer kişide ya da olguda değil bende olduğunu hatırlamalıyım diye düşündüm.
Prøysen'ın Lambadaki Ardıçkuşu romanındaki Gunvor'ın şakağında bir yara izi vardr. O, sık sık bu yaraya dokunur, yarasını sevip okşar.
Yaramı sevip okşuyor muydum ben?
Düşünür Arne Johan Vetlesen, araştırma komisyonlarının, savaştan sonraki uzlaştırma süreçlerinin zayıf noktası kurbanlardan beklenenin, saldırganlardan beklenenle aynı olmasıdır ve burada bir haksızlık söz konusudur der.