VEYSEL KARANİ YİĞİT
@bibloophile33
Bazen düşünüyorum da, en gevezelerimiz bile aslında ne kadar az anlatıyor. En Açıksözlü olanlarımız dâhi birbirleriyle ancak sislerin, perdelerin, oyunların arkasından, onların zırhına yaslanarak konuşabiliyor. Bazen kırmamak, bazen de kırılmamak için. Galiba mühim olan birine her şeyi tüm açıklığıyla söylemek ve onun hakkında her şeyi öğrenmek değil, birbirinin zaaflarını, korkularını bilip dürtmeden, yaralamadan, kanatmadan kabullenmeyi becermek.
Yeryüzünde her insanın ismi başka başka ağızlardan bir çok defa söylenirdi elbet. Fakat bunlar çoğu zaman dilden gelen ve kulakta biten seslerden ibaret olarak kalırdı. Ama bazen öyle biri çıkagelir ve öyle bir zikrederdi ki bu ismi hem söyleyenin hem de işitenin içini titretirdi. Çünkü bu zikir dilde değil yürekte başlar, kulakta değil yine yürekte biterdi. Dilden azade olup onun getirdiği bütün kirlerden aranır, salt bir kalp sesi olarak ve artık söyleyen ve işiten ayrımı da yapmadan iki yürekte birden tınlayıp dururdu. Bir insanın ismi anlamına kavuşunca, ruhu da hayalet olmaktan kurtulur muhabbeti olan bedenine çekinmeden yerleşir ve aynası olan gözlerinde ışıldamaya başlardı. Her insana nasip olmazdı belki bu ama buna kavuşmak biraz daha yaşamak demekti. Kaybetmekse biraz daha ölmek..
