Çok eskiden okumuştum ve tekrar okumak istedim. Çoğumuzun aklında yer eden o cümleydi beni kitabı tekrar okumaya iten. ''İnsan ne ile yaşar? Sevgiyle...''
İlk kez okuduğumda çok etkilenmiştim kitaptan Rusya'nın ayazı vurmamıştı galiba yüreğimin derinliklerine Rus edebiyatı okumaya başladıktan sonra yüreğimin burgusu bir türlü çözülmedi. Neyse...
Tolstoy'u çokça okuyup çokça beğenen biri olarak öyküleri bütün olarak almam gerekirse eğer tabiri caizse kitabın biraz yavan kaldığını söylemek istiyorum. Verilen öğretiler gerçekten çok değerli. Ancak kitaptaki karakterler çok öfke dolu ve gidişat biraz yüzeysel kalmış. Ama aklımda ilk okuduğum gibi kalacaksın Söz Veriyorum.
Kesinlikle okunmalı!!!
Sonu kesinlikle şaşırtacak. Elinizden bırakamayacaksınız. Bu tarzda kitapları okumayı sevenlere kesinlikle öneririm. Şimdiden iyi okumalar.
Kâh üzüldüm kâh tebessüm ettim okurken. Karakterlere o kadar bağlandım ki. İçinde geçen şarkılarla bitirdim kitabı. O kadar güzel işlenmişti ki duygular uzaktan izleyemezdim beraberdik sonuna kadar. Neden bu kadar içime işledi bilinmez bitmesin istedim, beraber başka diyarlara gitseydik ya.
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve son olamayacak kadar güzeldi.
Her ne kadar etrafından dolaştığını sansan da gelip bulur seni görmezden geldiğin o çöküş. Ve seni bulduğunda yanında kimsenin olmadığını ve herkesin bu duruma çoktan bir kılıf uydurmuş olduğunu görürsün çünkü yanlış, zamanında düzeltilememiş daha da güçlenmiştir. Doğrunun adı kalmamıştır artık.
İnsan ne çabuk unutur, hakikatten ne kadar kolay uzaklaşırmış. Kolunu kanadını kıran, çoğu zaman hiçbir şeyle yetinemediğin, yetemediğin dünya da olsa yine sadece dünya için çalışır dururmuş yorumunu katabilirim kendimce. "Hayatî Meseleler" kitabı üzerinde uzun süre düşünülmesi sürekli hatırlanması, hatırlatılması gereken yol gösterici bir başucu kitabı.