İyi tanıdığını sandığın insanlara bile yabancı gibi bakıyorsun. Buna sebep olan belki de sensin. İnsanların seni tanımalarına izin vermedin. Utandın. Korktun. Kendini savunabilecek cesaretin eksik. Kendini hiç açmadığın insanları tanımadığın için hayıflanmama lüzum olmadığını geç de olsa anladın. Bunun haksızlık olduğunu.
Bir bakış vardı çünkü. Orada gerçekten gözlerinin içine bakmıştın. Kendine bakar gibi. Sana hiç benzemediği halde, bu aynaya bakıyormuş hissi neden? Bunu bir türlü çözemiyorsun.
İnsanlar haklı olarak senden cevap bekliyor. Susuyorsun. Kötülüğüne delil oluyor sessizliğin. Umursamazlığına. Anlatsan anlayabilirler mi? Bir kere daha denemeye değer mi?
Vazgeçiyorsun.