Gözyaşları, diğer gözyaşlarını tetikler. Aynı acıyı çeken, aynı hüznü paylaşanlar gözyaşlarının bu canhıraş feryatlarında her şeyin anlatıldığını bilirler.
Çöllerdeki kum tanesi kadar içimde acı var. Kanayan yara var... İçimde en koyu karanlığa inat ışıyan nice ümit mumları, birbiri ardına kopan kasırga ile sönmek üzere.
Dünyaları tanıyacak kadar bilgisi ve farkındalığı olsa da insan bazen en çok kendisinin cahilidir ya, bu nedenle övgü ya da yergide abartmadan, kendisini olduğu gibi tanımak ve tartmak, ilmin ziyadeleşmesine en çok ihtiyaç duyulan hususlardan olsa gerekir.