Bunun sana baktıkça gerçekleşmesi şaşırtıcıydı. Oluyordu. - Hayatı yeniden elde ediyordum. O anla değişebileceğim şey ne olabilir.
Farkına varmadan “Bütün bunların, hatırasız haftaların, kalbimi fark etmelerinden korkmamın sebebi var.” diyordum.
Şimdi bir şeysin benim için… Varsın.
Fakat bocalıyordum.
Gizlice düşündüğüm, fark edilmesinden korktuğum hakikat sen miydin, yoksa ben, hatırasızlığı, boşluğu, en ucuz şekilde, sırtımdan korkakça, hiçbir teşebbüste bulunmadan birdenbire atmak için yine mi hayal kuruyordum. -
Dedim ya işte, bocalıyorum.
Yeniden yaşamaya başlamak kolay mı?
Yine de biri çıksa, nasılsın dese alışkanlıktan iyiyim diyeceğim.
Kederli olduğum da söylenemez zaten. -Buna sebep de yok çünkü. Ne taze bir ölüye sahibim ne felaket geçirenlerim var.
Dedim ya oturuyorum öylece. İyi ki etrafımda kalbimi tanıyanlar yok.