"Yine de, her seferinde hayal kırıklığı yaşamasına karşın, bu edebiyat çaylarını nasıl da dört gözle beklerdi! Yalnızlığında bir avuntu oluyordu en azından. Yoksulluğun kötü yanı buydu işte – o hiç bitmeyen şey – yalnızlık. Günler geçer, aklı başında biriyle konuşamazsın; geceler geçer, o tanrısız evine dönersin, hep yalnız, hep yalnız. Belki de zenginsen ve seni umursayan biri varsa, yalnızlık hoş olur diye düşünülebilir; ama bunu gereklilik olarak yaşadığında durum öyle farklı ki!"
"Sertçe savuruyor ürküten rüzgâr. Bir otomobiller ırmağı, akarcasına tepeyi çıktı. Gordon hiç gıpta etmeden baktı onlara. Otomobil isteyen yok ki zaten! Üst sınıf kadınların pembe taşbebek suratları otomobil camlarından ona bakıyordu. Bit kafalı köpekler. Zincir uçlarında uyuklayan şımarık köpekler. Zincirli köpek olmaktansa yalnız kurt olmak yeğdir. Sabahın erken saatlerinde metro istasyonlarının durumunu düşündü. Karıncaların deliğe girmesi gibi yeraltına üşüşen siyah memur sürüleri; minik karınca adam sürüleri, hepsinin sağ elinde memur çantası, sol elinde gazete ve yüreğinde kurt gibi kemirgen sepetlenme korkusu. Nasıl yer onları o gizli korku! Özellikle kış günlerinde, rüzgârın tehlikesi kulaklarına vurduğunda. Kış, sepetlenme, çalışma kampı, park sıraları! Ah!"
"Gordon öpmek üzere Rosemary’nin yüzünü kendine çevirdi. Bugün azıcık süslenmişti, Gordon ilk kez makyajlı görüyordu onu, üstelik pek usta olmadığı da belliydi. İkisinin yüzleri de bahar güneşinin yakıcılığından rahatsız oldu. Rosemary’nin yüzünde ince, Gordon’unkinde derin çizgiler vardı. Rosemary yirmi sekiz falan gösteriyordu; Gordon en az otuzbeş gösteriyordu. Ama Rosemary dün tepesindeki üç beyaz saçı koparmıştı.
“Beni seviyor musun?” dedi Gordon.
“Sana hayranım, aptal.”