BilgeceKitap
@bilgecekitap
Bazı kitaplar tadılmak, bazıları yutulmak, bazıları ise sindirilmek içindir.
-Bacon
instagram.com/bilgecekitap
Şu anda okuduğu kitaplar
İhsan Oktay Anar’ın Puslu Kıtalar Atlası eserini ikinci kez okudum…
Ve ikinci okumada zihnimde pek çok şey çok daha netleşti.
İlk okumada hayran kaldığım o büyülü atmosfer ve kurgu ustalığı, ikinci okumada yerini derin bir hayranlığa bıraktı. Çünkü bu romanda hiçbir karakter, hiçbir olay, hiçbir ayrıntı “boşuna” değil. Başta bağımsız gibi görünen hikâyeler, ilerledikçe görünmez bağlarla birbirine eklemleniyor ve sonunda büyük bir bütünün parçası hâline geliyor.
Dilinin yer yer ağır ve eski kelimelerle örülü olmasına rağmen tek bir sayfasında bile sıkılmadım. Aksine, o dil romanın ruhunu besliyor; okuru o dönemin İstanbul’unda puslu, gizemli ve rüya ile gerçek arasında salınan bir dünyaya taşıyor. Metin akıcı ama aynı zamanda katmanlı; her cümlede yeni bir anlam saklı.
Romanın rüya ekseninde ilerleyen yapısı, karakterlerin yaşadıklarını sıradan bir olay örgüsünün çok ötesine taşıyor. Her biri kendi hikâyesini yaşarken aslında daha büyük bir hakikatin etrafında dolaşıyor. Okur olarak sayfalar arasında ilerlerken bir noktada “her şey yerli yerine oturuyor” ve o an gerçekten büyüleyici.
İkinci okumada fark ettiğim en önemli şey şu oldu: Bu kitap aceleye gelmiyor. Sindirilerek, üzerine düşünülerek, hatta tekrar tekrar okunarak değerini daha çok gösteriyor. Kurgu zekâsı, sembollerle örülü yapısı ve karakterlerin ustalıkla birbirine bağlanışı gerçekten hayranlık uyandırıcı.
Kısacası, Puslu Kıtalar Atlası benim için sadece bir roman değil; her okunuşta yeni kapılar açan, zihni diri tutan, edebiyatın ne kadar yaratıcı ve sınırsız olabileceğini hatırlatan çok kıymetli bir eser.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Natalia Ginzburg’un İşte Böyle Oldu romanı, mutsuzluğun insanı zorlamadan, gürültü çıkarmadan nasıl içine çektiğini anlatıyor. Yazarın önsözü, kitabı bitirdikten sonra yeniden okunduğunda çok daha derin bir anlam kazanıyor; çünkü roman boyunca hissedilen o sessiz, ağır mutsuzluk tam da yaşadığı dönemin bir yansıması. Ginzburg, mutsuzluğun yukarı doğru bir mücadele değil, aşağı doğru bir kayış olduğunu söylüyor ve bunu romanda hiçbir süsleme yapmadan, tek bir abartıya kaçmadan gösteriyor.
Romanda anlatılan olaylar da tıpkı bu duygu gibi: yormuyor ama sarsıyor. Gereksiz betimlemeler yok, duygular bağırmıyor; her şey dümdüz, sakin ve bu yüzden çok gerçek. Anlatıcı kadının başına gelen talihsiz olaylar, Alberto’yla olan evliliği ve içinden çıkamadığı ilişki, okuru boğan değil ama içten içe daraltan bir etki bırakıyor. Karakterin asıl sıkışmışlığı, hayatta “tam olarak bir yere ait olamaması”, her şeyi fazlasıyla düşünüp kaygı ve şüphe üretmesi; bir şeye alıştıktan sonra bile yeniden başa saran o iç döngü.
Bu kadın aslında tek bir kadın değil. Sustuklarımızı, bağırmak isteyip sustuğumuz anları, bazen de tüm bağları koparmayı düşündüğümüz o içsel kırılmaları temsil ediyor. Ginzburg’un dili bu yüzden bu kadar güçlü: sade, mesafeli ve dürüst. Olan biten gözümüzün önünde canlanıyor çünkü anlatı, acıyı dramatize etmiyor; olduğu gibi bırakıyor.
Yazarın söylediği gibi, “Daha mutlu olsaydım bu kitabı daha mutlu bir hikâye olarak yazardım.” Ama bu roman, mutsuzken de yazılabileceğini kanıtlama isteğiyle doğmuş. Belki de bu yüzden bu kadar dokunuyor. Sessiz, sade ama çok derin bir etki bırakıyor.
Ara ara okuyarak kendime döndüğüm kitaplardan biri.
Bir çırpıda bitiyor ama etkisi uzun sürüyor.
Bu kadar az kelimeyle insanın kalbine bu kadar büyük dokunuşlar yapabilmek… gerçekten hayranlık uyandırıcı.
Hikâyedeki herkes kendi çapında haklı, ama bir o kadar da çaresiz.
Çaresizlikle umudun iç içe geçtiği, üzülüp yine de vazgeçmemeyi seçen, dönüp dolaşıp aynı yere çıkan bir insanlık hâli.
Ve belki de en çok bu yüzden bu kadar gerçek.
Bu, Beyhan Budak’tan okuduğum ikinci kitaptı. Açıkçası kişisel gelişim kitaplarını pek sevmem; çoğu bana üstten konuşan, akıl veren bir tonda gelir. Ama Beyhan Budak’ın kitapları bu algıyı gerçekten kırıyor.
Kitap boyunca “Ben sana bilmediğin şeyleri öğretmeye değil, bildiklerini hatırlatmaya geldim” hissini çok net veriyor. Sohbet eder gibi yazıyor; kendi hayatından ve danışanlarının yaşadıklarından verdiği gerçek örneklerle anlattıklarını somutlaştırıyor. Bu da okurken sürekli “Evet ya, tam olarak bu” dedirtiyor.
Benim için bu kitaplar “okudum, bitti” kitapları değil. Ara ara dönüp altını çizdiğim yerlere baktığım, hayat yolculuğunda kendime hatırlatmam gereken küçük ama çok kıymetli dipnotlar gibi. Hem zihnime hem ruhuma iyi gelen, yormayan ama düşündüren okumalar oldu.
Eğer sen de “kişisel gelişim sevmiyorum” diyorsan, bu kitaba yine de bir şans vermeni öneririm. Çünkü bu kitap kişisel gelişimden çok, kendini fark etmeye dair uzun ve samimi bir sohbet. Beyhan Bey'in sohbetine sağlık. 
Beyhan Budak
Beyhan Budak
Kitap, iki ana hikâye üzerinden ilerliyor. Bu iki hikâyeden biri daha baskın şekilde anlatılırken, anlatının içine serpiştirilmiş kısa masallar ve efsaneler metne farklı bir derinlik katıyor. Bu yönüyle okuma deneyimini zenginleştiren bir yapısı var.
Ancak yazarın yer yer tekrarları artırması, benim için zaman zaman yorucu oldu. Açıkçası bazı bölümlerde hikâyenin bir an önce sonuca bağlanmasını istedim. Dönen iki hikâyeden daha az yer verilen anlatı, ilgimi daha çok çektiği için kitabın bitmesini beklerken sabırsızlandığımı fark ettim.
Benim için çok etkileyici bir kitap olmadı; fakat Cengiz Aytmatov’un ne kadar kıymetli bir yazar olduğu gerçeğini de değiştirmiyor. İçerdiği düşünceler, insanlara ders niteliğinde mesajlar ve sorgulamalar barındırıyor. Bu yüzden Aytmatov’un tüm kitaplarının okunması gerektiğini düşünüyorum.
Ayrıca kitabın içinden çıkarılmış bir bölüm olduğu ve çevirmenin notuna göre “Cengiz Han’a Küsen Bulut” kitabı okunmadan Gün Olur Asra Bedel’in tam anlamıyla kavranamayacağı belirtiliyor. Bu yüzden bir sonraki okumamda o kitaba da yer vererek, anlatıyı zihnimde daha net bir yere oturtmak istiyorum.
Okuyup üzerine düşünmek isteyenler için önemli ve değerli bir eser.
