bilge
@bilgedrk
4 Nisan
97 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
"Bataklık Kızı" içinEdebiyat
Kuzey Carolina sahilinin ıssız bir bataklığı. Bataklığın kenarında bir ev. Bir Anne, bir Baba ve 7 çocuk. Beraber yaşıyorlar, taa ki Anne evi terk edene kadar.
Anne evi terk ettikten sonra çocuklar da teker teker evi terk etmeye başlıyor. Çocuklardan sonra da Baba ayrılıyor evden. En küçük çocuk olan Kya çaresiz bir şekilde evde kalıyor. Hem kendi kendini büyütüyor hem de kendini bataklığı araştırmaya veriyor. Güveni, güvensizliği, yalnızlığı, aşkı yani kısacası hayatı tek başına keşfediyor.
Kitap bu kadar değil tabii ki, kitabın içinde cinayet de yer almakta. Küçük bir kız çocuğun büyüyüşü ve bir cinayet harmanlanmış. Cinayete çok takılmadım şahsen, cinayetle ilgili sadece mahkeme sürecini merakla okudum.
Kitap baştan sona aşırı tatlıydı, içimi sımsıcak sardı. Dilinin sade olması ve hikayesi sebebiyle ortaokulda okuduğum çocuk edebiyatını anımsatmıştı bana ama onlara asla benzemiyor. Çok çok daha güzel. Sonlara doğru ise bitirmek istemedim ama felsefe dersinin sıkıcılığı sebebiyle açtım ve bir baktım ki son yarısını 2 derste bitirmişim.
Son olarak da bana bu kitabı önerdiği için 
augustine'a teşekkür ederim <3
augustine'a teşekkür ederim <3Reklam
Onu mahveden güzelliğiydi; güzelliği ve o yana yakıla dilediği gençliği.
Bu cümle kitabı özetliyor olsa da konusuna biraz daha açıklık getireyim. Kitap, ressamın Dorian Gray'in portresini yapmasıyla başlıyor. Resim o kadar güzel oluyor ki, Dorian resmi kıskanıyor. Dorian'ın yakışıklılığı dillere destan zaten, neden kıskanıyor diyebilirsiniz. Dorian; kendisinin yaşlanacağını, resmin ise genç kalacağını düşünüyor. Kıskanmasının sebebi bu. Daha sonrasında bir dilekte bulunuyor: "Portre yaşlansın, ben genç kalayım."
İstediği oluyor. Resim her geçen gün yaşlanıyor. Kendisiyse gençliğinden ve güzelliğinden hiçbir şey kaybetmiyor. Ancak ruhu o kadar saf kalamıyor. Portresinden de anlıyoruz, şeytanca bir ifade oluşuyor resimde.
Bireyin iç psikolojisi ve çöküşü çok iyi anlatılmış; kitaptaki düşünceler ve verdiği mesajlar mükemmel. Gençliğin sonsuza kadar süremeyeceğini anlatıyor bizlere. Zamanındayken kıymetini bilmeliymişiz, zamanın da kıymetini bilmeliymişiz.
(Bir tık spoiler içerebilir.)İnsan ve Hayat
Gel. Yeniden iyi biri olmak mümkündür, demişti Rahim Han tam telefonu kapatırken. Öylesine söyleyivermişti; son anda aklına gelmiş gibi.
Uçurtma Avcısı'nı ilk okuyuşum değil bu, yaklaşık 3 sene önce okumuştum ilk kez. O zamanlar pek anlayamamıştım kitabı. Şimdi baktığımda görüyorum ki gözümden kaçırdığım pek çok yeri varmış.
Emir ve Hasan... Beraber büyüyüp hayatları hiç de aynı olmayan iki kişi. Emir zengin bir adamın oğluyken Hasan'ın babası Emirlerin evine bakan bir hizmetkar. Olaylar bu iki kişinin, özellikle de Emir'in çevresinde gelişiyor. Ne yazık ki bu iki yakın dost, Emir'in ihanetiyle ayrılıyorlar. Emir bunu yaparken tabii ki içinde huzursuzluk duyuyor. Hatta yıllar boyunca bunun pişmanlığını çekiyor, geceleri uyuyamıyor. Emir hayatını olabildiğince düzeltirken Hasan eski yaşamından da kötü bir yaşamda tutsak kalıyor. Şehirleri Taliban tarafından yakılıp yıkılıyor; insanların yaşayacak bir evi, yiyecekleri bir parça ekmeği kalmıyor.
Kitap Emir'in ağzından yazılmış. Kitap Emir'in yetişkinlik zamanlarına kadar devam etmesine rağmen sonunda bile Emir hala çocukmuş gibi hissediyorsunuz. Emir'in yüreğinde eksik kalan parçaları ve acıları nasıl anlatılmışsa kendinizi kitaba bir kaptırıyorsunuz, bırakamıyorsunuz. Ayrıca kitapta zengin kültüre sahip bir şehrin mahvoluşunu de okumuş oluyorsunuz. Apaçık ve yalın.
Lafı biraz dolandırdım sanırım, ilk defa kitap incelemesi yazıyorum. Anlattıklarım uçta kalmış olabilir.
Kitapta Rahim Han karakterini sevdim özellikle. Emir'e babası sevgi göstermezken o göstermiş, o ilgilenmişti. Babasının Emir ile ilgilenmemesinin sebebi de onun istediği gibi bir çocuk olamaması. Bu konuda başlarda babasına ısınamamıştım, California'da hastayken ısınır gibi oldum ancak sonda iki çocuğun tüm hayatını değiştirebilecek bir bilgiyi