Bilgehan Arifoğlu
@bilgehanarifoglu
Avukat
23 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
clickbaitKişisel Gelişim
Güzel bir kitap değil. Yazar da muhtemelen kendini yabancı bir düşünür olarak göstermek için Kinsun maslatını kullanıyor. Felsefik bir şey beklerken gündelik yaşantımızda sürekli karşılaştığımı klişe örnekler var. Berbat.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Merhaba. Atomik Alışkanlıklar gerçekten güzel bir kitap. Bu bildiğimiz kişisel gelişim zırvaları gibi değil. Türkiye'de herhangi bir kitapçıya gittiğinizde kişisel gelişim kategorisinde gördüğünüz fotoğrafı basbayağı photoshop yapılmış, otuz iki diş gülen ve her şeyi çoktan başarmış olduğu için bunu size kitapta yazıp anlatmak isteyen, hatta bir tane kitapla yetinemeyip elli beş tane kitap yazan o yarı-ünlü (bir tanesinin bile adını söyleyemem) yazar müsveddeleri kendilerini kişisel gelişim konusunda uzman zannediyor. Kişisel gelişim eğer sürekli olumlama yaparak kendinizi olmadığınız bir şeye inandırmaksa, o zaman doğru işi yapıyorlar.
Geçenlerde incelediğim "Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı" kitabı gibi bu ve buna benzer kitaplar da her ne kadar yukarıda bahsettiğim prototip kişisel gelişim kitapları gibi gözükseler de, -ben de çok önyargılıydım- okuduktan sonra ciddi anlamda duymak istediğiniz şeyleri duyduğunuzu anlıyorsunuz. Hiçbirimizin olumlamaya ve kendimizi olmadığımız birisi gibi zorla göstermeye ihtiyacı yok. İşte bu kitaplar da tam olarak bize neden buna ihtiyacımız olmadığını anlatıyor. Atomik alışkanlıkların 'keypoint' lerine bakalım.
1) Neden küçük değişiklikler büyük fark yaratır?
Temel nokta şu: Hayatınızda başarmak istediğiniz şeyleri küçük parçalara bölerek yavaşça tamamlamak ve sonuca değil sürecin kendisine odaklanmak. Kitapta şu örnek verilmiş; "Los Angales'ten New York'a uçarken, pilot uçağın yönünü 3,5 derece güneye kaydırırsa New York yerine Washington DC'e inersiniz. Burada tabir edilen şey elbette üç buçuk derecenin normal koşullarda hiçbir önemi olmayacak gibi gözükse de, uzun uçuşta ne kadar büyük değişiklik yarattığını fark etmemiz isteniyor.
İşte günlük alışkanlıklarımızdaki çok küçük değişiklikler, hayatımızı bambaşka bir
Homo economicus, tek başına yaşayan, militanca bencil ve az çok toplumsal.Felsefe-Düşünce
Notlar ve Alıntılar
En başından itibaren *homo economicus,* büyük ölçüde parasal kazançla motive edilen ve kendisi dışında herkesten, bilhassa "kamu"dan derin şüphe duyan aşırı bir bireycilik biçimiyle tarif edildi.
*Homo economicus,* tek başına yaşayan, militanca bencil ve az çok toplumsal olan her şeyin doğal muhalifli bir yaratık olarak tasarlanmıştır.
Refah devleti başlangıcından itibaren hiçbir zaman yönetici seçkinlerin böylesine güçlü nefretine maruz kalmadı. Sosyal hizmetler, işsizlik yardımı, sağlık, belediye meclisleri ve kütüphaneler, parklar; "Kamu malı" olarak bilinegelen varlıklarla ilintili her şey kökten saldırıya uğruyor.
İyi de olsa kötü de olsa -ki genellikle kötüdür- özel, paralı birey egemendir ve aksini iddia eden kim olursa olsun mutlaka demode, huysuz kolektivist, mazide kalmış bir dinozordur.
Kamu. Ne ifade ediyor bu kavram? Latince halk anlamını taşıyan publicus ve populus terimlerine dayanır. Ama bu "halk" anlayışı farklı bireylerin basit toplamı demek değildir; çünkü *populus* paylaşılan, ortak çıkarları ima eder: varlığını sürdürme, refah, özgürlük, iyi hayat vb. Bizi diğerlerinin kaderine bağlar, herkesin birbirine paylaşımcı bir sorumluluk duymasını sağlar.
Günümüzde şirketler, kapitalizm sayesinde değil, "ona rağmen" üretilmiş olan toplumsal refahı tekelci tarzda ele geçirmenin peşindeler. Yani bizlerin ürettiği refaha, ekonomik formalizmin gerçeklere aykırı kuralları altında çalışmak zorunda kalarak ürettiğimiz refaha "el koyma"ya çalışıyorlar.
Gilles Deleuze: "Bize şirketlerin ruhu olduğu öğretildi, bu dünyadaki en dehşet verici haberdi."
Özelleştirilen hizmetlerin çoğunlukla temel kamu malı olarak görülmesi gereken doğal tekellerden oluşması değil. Su, ulaşım, enerji gibi varlıkları özel kişilerin ellerine bırakmak şimdiye
Kafaya takmamak da bir kafaya takma biçimidir.Kişisel Gelişim
Bugün, tek oturmada okuyup bitirdiğim ve açıkçası ilk başta çekinerek aldığım bir kitap olan "Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı" (The Subtle Art of Not Giving a Fuck) kitabını inceleyeceğim. Çekindim diyorum çünkü genelde bu kadar iddialı başlığı olan kitapları sevmiyorum. Goodreads ve diğer sitelerdeki özetlerine bakmadan önce ismine bakarak başka bir kişisel gelişim scam'ı zannettiğim kitap aslında beklentilerimin bir tık üstünde çıktı.
Yazar Mark Manson, hikayesini anlatırken kendimden esintiler çıkarabildiğim bir yazar. Kitap genel olarak kişisel gelişim zırvalarının temelinde yatan problemlere değiniyor ve aslında insanın dışarıdan sürekli observe ettiği sürekli olumlama çılgınlığı ile dalga geçiyor. Sürekli zengin olmamız gerekiyormuş gibi veya daha fazla şeye sahip olmamız gerekiyormuş gibi davranılması, yaptıkları işin tamamen saadet zinciri olması ve orta-sınıf-beyaz-iş-adamı-kılıklı dolandırıcılık yöntemleriyle kazandıkları parayı herkesin "hiçbir şey yapmadan" kazanabileceği vaatleri ile bizi sürekli gaza getirmeye çalışan scam'lerin aslında bizi daha çok mutsuzluğa sürüklediğini yazar kitapta çarpıcı şekilde gözler önüne sermiş.
İşin ilginç yanı bu dolandırıcılar; "Gelin ve hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey üretmeden, sadece benim yaptığım adımları takip ederek xx yöntemiyle yılda 250.000 dolardan fazla kazanın" aslında zaten size sattıkları kurslar sayesinde zengin oluyorlar. Büyük ihtimalle kısa yoldan zengin olmak isteyen binlerce insan gidip bu kursları satın alıyor. Mark'ın kitapta söylediği şu söz çok hoşuma gitti; "Sizden daha başarılı insanlar, zamanında sizden daha başarısız olmuşlardır." Çünkü gerçekten düşündüğümüzde, başarılı insanların tamamı bir konuda başarılı olabilmek için o konuyla ilgili çoğu kez başarısız olurlar. Burada temel
Tarih, siyasal propaganda eşliğinde iktidarların ve/veya devletlerin kendini haklı gösterme ve aklama mücadelesinin en temel alanıdır.
Sansasyonel gazetecilik (yellow journalism) 19. yüzyılın sonlarında uygulanmaya başlandığında görülen ilk özellikleri şunlardır: Büyük puntolarla sansasyonel başlıklar, önemsiz haberin küçük yer tutmasına karşılık bol fotoğraf ve gerçeklerle alakası olmayan sahte çizimlerin kullanımı, sahte röportajlar ve hikayeler, yanıltıcı, içerikle alakasız başlıklar, düzmece bilimsel ve yanlış bilgileri kullanmak, boş içerikli makaleler ve genellikle resimli çizgi roman, karikatür ile tam renkli pazar ekleri vermek, dramatik bir yakınlaşma içinde "sıradan adamı" ezen sisteme karşı olan "mazlum" un hikayesini anlatmak.
Yirminci yüzyıl politik açıdan üç gelişme ile karakterize edilir. Demokrasinin yükselişi, tekelci iktidar ve iktidarı demokrasiye karşı korumak için tekelci iktidarın incelikli propagandası. -Alex Carey
Chomsky'nin açıkladığı gibi "Propaganda eğitimli insanlarda eğitimsiz insanlara göre daha iyi çalışmaktadır çünkü işleri yönetim, medya ve üniversitelerdedir. Bu nedenledir ki genellikle bu ayrıcalıklı elitler iktidar sahiplerinin ilgi/çıkar ve algılarını paylaşırlar.
Hayatını akademik çalışmalarla geçirmiş kişi halk ile doğrudan ilişki kurma işinde başarılı olamamakta, halkın içinden gelen politikacı ise yasa yapma ve yürütmede işleri örgütlemede başarılı olamamaktadır. Dolayısıyla Türkiye'de elit, çoğunlukla ismi kamuoyunca bilinmeyen medya prfesyoneli ya da teknokrat danışmanlar tarafından örtk olarak yönetilmektedir.
Joseph Nye, yumuşak güç ile, istediğiniz şeyi zorlama veya ekonomik yatırımlar ile değil, cezbederek elde etme yeteneğini ve bu güç bir ülkenin kültürünün, siyasi değerlerinin ve dış politikalarının cazibesini
