Bir kez olsun düşünmek zorunda kalmamak, uzayda kolayca ve güvenle hareket eden bir bedenden başka bir şey olmamak iyi olurdu aslında. Zamanın bir kuruntu olduğu, hiçbir şeyin beni acele etmeye zorlamadığını bilmek. Bir gün gerçekten bakabilmek ve nesneleri, kendilerini bize hiç göstermedikleri biçimde görmek isterdim. Uyumayı bu yüzden çok seviyorum çünkü uykuya dalış anlarında yalnız imgeler var, ne zaman ne düşünceler ve sonra yitip gitme ve "hiçbir şey bilmeme". Çoğu zaman yüzüstü uyuyakalıyorum, bu da sözüm ona iyi olmayan, benmerkezci bir kişiliğin işareti. Belki de gerçekten öyleyim ama yüzüstü yatabilmek ve en azından birkaç saatliğine, dünyaya sırtını dönmek büyük bir şans.