Yazar:
Marlen Haushofer
Çevirmen:
Serap Gülerçin Karluk
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Çatı Katı: Sessiz Bir Yok Oluşun Günlüğü...Marlen Haushofer’in 
Çatı Katı’sı bende bir roman etkisinden çok, havasız bir odada uzun süre kalmışım hissi bıraktı. Soğuk, sade, temiz bir dili var ama bu sadelik sakinleştirmiyor; tam tersine insanın içine sinsice yerleşen bir psikolojik basınç yaratıyor. Kitap ilerledikçe olaylardan çok, karakterlerin kendi içlerinde çürüyüşünü okuyorsunuz. Kırılgan bir adamla hastalıklı bir kadının ilişkisi, sevgiye değil yalnızlığa dayanıyor sanki. Birbirlerine yaklaşmaya çalışan iki insan değil de, kendi zihninde boğulan iki ayrı dünya gibiler. Flashbacklerle geçmiş, şimdi ve düşünceler birbirine karışırken roman bir hikâyeden çok zihinsel bir günlük halini alıyor.
Benim için kitabın en yorucu tarafı da buydu zaten. Günlük hissi veren anlatıları normalde de sevmem; burada ise o iç monolog hali iyice boğucu olmuş. Sürekli aynı düşünce girdaplarının içinde dönmek, karakterlerin kendilerini ya da hayatlarını dönüştürememesi bende yoğun bir boşunalık hissi yarattı. Üstelik kadın karakterin cahilliği ve kendini hiçbir anlamda yetiştirememiş oluşu beni hikâyeden koparmadı, aksine aşırı sinirlendirdi. Bir noktadan sonra karakterlere üzülmekten çok onların zihinsel sıkışmışlığının içinde mahsur kalmış gibi hissettim. Mektupları kimin gönderdiğini bilmeyişim bile çözülmemiş bir gizemden çok, havada asılı kalan bir anlamsızlık hissi bırakıyor.
Belki dönemine göre güçlü ve cesur bir metindi ama bugünün gözünden baktığımda bana kattığı temel duygu “derinlik” değil, tükenmişlik oldu. Hatta dürüst olayım: bu kitap yüzünden reading slump’a girdim diyebilirim. Çünkü Çatı Katı insana umut, dönüşüm ya da içgörü sunmuyor; sadece bazı insanların kendi yalnızlıklarında yavaş yavaş kayboluşunu izletiyor. Ve Haushofer bunu öyle süssüz, öyle steril bir dille yapıyor ki okurken dramatik bir çöküş değil, sessizAlıntı
Marlen Haushofer’in Çatı Katı’sı bende bir roman etkisinden çok, havasız bir odada uzun süre kalmışım hissi bıraktı. Soğuk, sade, temiz bir dili var ama bu sadelik sakinleştirmiyor; tam tersine insanın içine sinsice yerleşen bir psikolojik basınç yaratıyor. Kitap ilerledikçe olaylardan çok, karakterlerin kendi içlerinde çürüyüşünü okuyorsunuz. Kırılgan bir adamla hastalıklı bir kadının ilişkisi, sevgiye değil yalnızlığa dayanıyor sanki. Birbirlerine yaklaşmaya çalışan iki insan değil de, kendi zihninde boğulan iki ayrı dünya gibiler. Flashbacklerle geçmiş, şimdi ve düşünceler birbirine karışırken roman bir hikâyeden çok zihinsel bir günlük halini alıyor.
Benim için kitabın en yorucu tarafı da buydu zaten. Günlük hissi veren anlatıları normalde de sevmem; burada ise o iç monolog hali iyice boğucu olmuş. Sürekli aynı düşünce girdaplarının içinde dönmek, karakterlerin kendilerini ya da hayatlarını dönüştürememesi bende yoğun bir boşunalık hissi yarattı. Üstelik kadın karakterin cahilliği ve kendini hiçbir anlamda yetiştirememiş oluşu beni hikâyeden koparmadı, aksine aşırı sinirlendirdi. Bir noktadan sonra karakterlere üzülmekten çok onların zihinsel sıkışmışlığının içinde mahsur kalmış gibi hissettim. Mektupları kimin gönderdiğini bilmeyişim bile çözülmemiş bir gizemden çok, havada asılı kalan bir anlamsızlık hissi bırakıyor.
Belki dönemine göre güçlü ve cesur bir metindi ama bugünün gözünden baktığımda bana kattığı temel duygu “derinlik” değil, tükenmişlik oldu. Hatta dürüst olayım: bu kitap yüzünden reading slump’a girdim diyebilirim. Çünkü Çatı Katı insana umut, dönüşüm ya da içgörü sunmuyor; sadece bazı insanların kendi yalnızlıklarında yavaş yavaş kayboluşunu izletiyor. Ve Haushofer bunu öyle süssüz, öyle steril bir dille yapıyor ki okurken dramatik bir çöküş değil, sessiz
Okumaya çok vakit ayıramadığım bir doneme denk geldiği icin sanırım odaklanamadim kitaba. Bu kitabın hemen öncesinde aynı yazarın DUVAR kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. Iki kitapta da hemen hemen aynı tema üzerinde dolaşıyor Marlen Haushofer. Kadınlar...kadinlarin toplum icindeki yeri, yalnızlığı, toplumsal roller, doğa, kuşlar, iç sesimiz ve sevgi . Sevginin bütünleştirici ve değişim yaratan yanı
ÇATI KATI
Roman, evli ve iki çocuklu bir kadının günlük hayatı içinde yaşadığı içsel yalnızlığı ve kendini sorgulamasını konu alır. Kahraman için çatı katı, ev hayatının rutininden uzaklaşıp kendi düşünceleriyle baş başa kaldığı özel bir sığınaktır. Eser, kadının kimlik arayışını, bastırılmış duygularını ve toplumun kadınlara yüklediği rolleri sakin ama derin bir anlatımla ele alır.
Marlen Haushofer ile tanışmamı sağlayan bu kitap, benim için oldukça keyifli bir başlangıç oldu. Beni içine hızla çeken, bir solukta okuduğum kitaplardan olmadı açıkçası. Ama karakterin zihninde dolaşmayı; onun tüm karmaşıklığına, çelişkilerine ve karanlıklarına yavaş yavaş yaklaşmayı çok sevdim. Bir kadının hayatındaki mecburiyetleri, mesafeli —hatta “mış gibi” sürdürülen— ilişkileri ve o fazla teslimiyetçi haliyle her şeyden, hatta kendinden bile uzaklaşarak kendi içinde yabancılaşmasını bu kadar sahici bir dille okumak çok etkileyiciydi. En çok da yazarın tüm bunları büyük cümlelere ihtiyaç duymadan, sakin ama güçlü ve son derece özgün bir anlatımla aktarmasını sevdim.
“Ben bir canavarım, özgür ve tek başına ormanlarda gezinmek isteyen, alnına bir sarmaşığın dokunmasına bile katlanamayan bir canavar. O kadar da kötü bir şey olmazdı bu. Ama işte o canavar zaman zaman sevilmek, okşanmak ister ve inleye inleye sürünerek insanların arasına döner.”
Puan vermedi·152 syf.·
2026 20. kitabı
Okumam biraz uzun sürdü. İnce bir kitap ama elimde çok kaldı.
Bir kadının evde kendi başınalığı ve bunun içinden çıktığı çatı katı. Günlük yazımları olarak ilerlerken duygu girdapları, hastalık süreci ile gelen çaresizlik, yalnızlık, terk edilmişlik hisleri arasında gezinmek okurken ara vermeyi getirdi. Geçmiş ve şimdi arasında gidip geliyor satırlar. İlişkilerde sıkışmış ve tükenmişlik yaşayan bir kadının günlüğü. İçimizden biri…
“Hep bir şeyleri kaybetmeye meyilliyimdir, insanları bile, çok kolay kendiliğinden oluyor.”
“ Annemle babam beni hiç öpmedi ve o zamanlar annem sürekli ellerini yıkardı. Onların sevme biçimi buydu belki, belki de sırf sorumluluk bilincindendi. “
“Yaşlı Ferdinand karısıyla konuşmak zorunda kalmamak için o kadar çok okuyordu. Ne de olsa o zamanlar erkekler, kimsenin çalışma odalarına girmeye cesaret edemeyeceği bir otoriteye sahipti. Sevgili kayınpederim bu yolla alim oldu. “
“Her türlü eski korku, bilinmedik yeni bir korkudan iyidir.“
Marlen Haushofer’in yazım biçimine hayran kaldım. 1960’larda yazılmış olmasına karşın kadının nüktedanlığı beni çok etkiledi. Zaten yazarımız feminist, varoluşçu ve psikanalitik bağlamda değerlendirilebilecek, kendine oldukça has bir yazı modeliyle yazıyormuş. Kitabın ana karakterinin adını dahi bilmememize rağmen, bir haftalık sıkıcı gündelik yaşantısını sadece kadının düşünceleri aracılığıyla aktarması ve bunu bizi sıkmadan yapabilmesi etkileyici. Duvar kitabının daha da iyi olduğu söyleniyor. Bu yazar okunur, Duvar’ı da muhakkak edineceğim.
Çatı Katı, 1920 doğumlu ve 1970 yılında hayatını kaybeden Marlen Haushofer’in kaleminden çıkmış bir roman. Haushofer; Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun yıkılışına, Avusturya’nın kuruluşuna, Anschluss’a yani Avusturya’nın Almanya’ya katılmasına, İkinci Dünya Savaşı’na ve sonrasına tanıklık etmiş bir yazar. Ben kitabı okurken en çok bu tarihsel arka plana önem verdim.
Çünkü romanda yalnızlık ve sessizlik o kadar baskın ki bunun sadece bireysel bir hikâye olmadığını düşündüm. Savaşların, Yahudi soykırımının, taraf olmanın ya da olamamanın yarattığı toplumsal travmalar sanki evlerin içine kadar işlemiş. Kimsenin konuşmadığı, duyguların ifade edilmediği, kadınların ise “Evin var, kocan var, daha hayattan ne istiyorsun?” anlayışıyla yaşadığı bir dönemin izlerini görüyoruz. Büyük felaketlerin yaşandığı bir çağda, sıradan insanların mutsuzlukları ve yalnızlıkları görünmez hâle geliyor.
Haushofer’in o dönemde evli ve çocuklu bir kadın olması da romana ayrı bir ağırlık katıyor. Haushofer’ın hayatını detaylı araştırdığımzda bu kitabın neredeyse bir otobiyografi olduğunu söyleyebiliriz. Dönemin sessizliğini ve kadınların sıkışmışlığını son derece iyi hissettiriyor.
Açık konuşmak gerekirse, okurken çok sıkıldım. Çünkü kadının hayatı çok sıkıcı. Daha doğrusu hayatının sıkıcılığı ve yalnızlığı kitabın temel meselesi. Romanın bunu hissettirmek konusunda fazlasıyla başarılı olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden birçok okurun kitabı yarım bırakabileceğini de anlayabiliyorum. Ancak okumayı başarırsanız, bir dönemi ve o dönemde bir kadının toplum içindeki yerini çok net görmeye başlıyorsunuz.
Kitap, bir kadının bir haftasını anlatıyor. Hikâye boyunca geçmişten gelen mektupları okuyoruz. Aslında bu mektuplar kadının kendi günlüğü gibi; geçmişte yazdığı satırlar bugün ona geri dönüyor.
Çatı Katı, büyük olaylara yaslanmayan, fakat insan ruhunun derinliklerine cesurca eğilen bir roman. Marlen Haushofer, görünürde “sıradan” bir kadının iç dünyasını merkeze alarak, modern hayatın baskılarını, kadın kimliğinin parçalanmışlığını ve sessiz direniş biçimlerini etkileyici bir edebi incelikle ortaya koymuş demek mümkün.
Romanın özellikle varoluşsal sorgulamalarla ilgilenen okurlar için de güçlü bir metin deneyimi sunduğunu eklemeliyim. Genel olarak yazarın anlatım biçimini sevsem de sayfalar arasında akıp giden bir okuma deneyimim olmadı bölümler arası mola verdiğim oldu; lakin metinden oldukça keyif aldım.
Senenin ilk kitabı olarak güçlü bir metin ve iyi bir yazarla tanıştığım için okur olarak mutluyum.
Savaş sonrasi travmalariyla birlikte bir kadinin aile hayatini monologlara dayanarak anlatan bir eser. Kitapta kisi isimlerinin olmamasi kahramanimizin etrafi algilamasiyla baglantili. Hayatinin en mutlu zamani buyukbanasiyla yasadigi zamanlar. Kahramanimiz evin çati katimda yapmaya calistigi kuş, bocek resimleriyle anilarini iç içe anlatiyor. Hayalinde eşi benzeri olmayan bir kuş çizmek istemesi metafor. Çati katinda gecmisini anlatan mektuplari okuyup bodrum katinda yakmasi da geçmiş-gelecek metaforu. Biraz Woolf esintisi hissettim, bilinç akisi tekniginden dolayi. Anlatimi ve tarziyla guzel bir kitapti.
edebiyatdanostalji.blogspot.com/2026/03/duvar-v...
Duvar" kitabını çok beğenmiştim ne var ki "Çatı Katı" beni yordu oldukça. Yazarla tanıştığım ilk kitap beni mest ettiği için beklentim yüksekti açıkçası. Bir kaç defa yazarla ilgili bilgi edinmeye çalıştım ; çok genç yaşta kansere yeniliyor normal bir ailede büyüyen biri . Neden "Çatı Katı"nda böylesine bir dramatik ruhsal bir yapıyı, mutsuzluğun en kaotik durumunu çizmeye için uğraşmış anlamadım belki de şu dönemde okunacak bir kitap değil di . Insan kitabı okuyunca kadını bulup neyin var! neler oluyor ! neden bu kadar mutsuzsun diye sarsmak istiyor.
Yazar Hakkında
Marlen HaushoferYazar · 1 kitap
Marlen Haushofer 11 Nisan 1920’de Yukarı Avusturya’da, Frauenstein’da doğdu. Viyana ve Graz’da Alman Dili ve Edebiyatı okuduktan sonra kocası ve iki çocuğuyla Steyr’da yaşadı. İlk metni 1946’da yayımlandı. Romanlar, kısa öyküler, novella’ların yanı sıra çocuk kitapları ve radyo oyunları da yazdı. Kemik kanserine yakalandı ve yaşamının son yıllarını bu hastalığın gölgesinde geçirdi; 21 Mart 1970’te Viyana’da öldü.
1953’te Devlet Edebiyat Teşvik Ödülü, 1963’te Arthur Schnitzler Ödülü ve çok sayıda edebiyat ödülünün yanı sıra 1968’de Avusturya Devlet Edebiyat Ödülü’ne layık görülmesine rağmen ancak ölümünden sonra, kadın hareketinin ve kadın yazını araştırmalarının onu keşfetmesiyle yapıtının önemi anlaşılmış, kitapları büyük bir başarı kazanmıştır. Bugün Ingeborg Bachmann’la birlikte modern kadın yazınının öncüleri arasında sayılmaktadır.
“Duvar” romanı 1963’te yayımlandığında dikkat çekti ve büyük saygı kazandı. Bu olağanüstü başyapıt 2012 yılında yönetmen Julian Roman Pölsler tarafından filme çekildi; başrolde ünlü aktris Martina Gedeck oynadı.
