Ben akıl sağlığı yerinde olmayan biri olabilirim. Peki bu benim suçum mudur, böyle mi doğdum yoksa büyürken mi şekillendim? Bu sorulara cevap bulmak hiçbir işe yaramaz. Teşhis, her zaman tedaviyi mümkün kılmıyor ne de olsa.
Ne böyle bir dünyada yaşamaya uygunum, ne de insanların arasına karışabildim 24 yıldır. Çocukken belliydi belki böyle olacağım, belki de değildi, bilmiyorum. Akıllı çocuktum, büyük adam olacaktım falan filan... Boş işler... Böyle bir zihnin içinde yaşamanın da kendince zorlukları var.
Her neyse...
Beni gerçekten yoran, geren, stres yaptıran tek şey bu insanlar. Yalnızken rahatım, yalnızken zihnim daha başka çalışıyor, yalnızken daha meraklı, daha mutluyum. Böyleyken aksini hayal etmesi elbette zor.
Evlenen bir abime mutluluklar diledim bugün mesela. "Darısı sana" diyor. Benden bi bk olmaz diyemediğim için gülümsemekle yetindim. Hayallerin o kısmı boş ve karanlık görünüyor. Her haltı düşünen biri olarak o kısmı düşünemiyorum bile.
Her neyse dedim bir paragraf daha yazdım.
Her neyse...
Bugün kendime yüklenme günü olsun. Bunu her gün yaparsam bir gün çok kötü şeyler olur. Gerek yok. Kimsenin okumayacağını bilmenin rahatlığıyla yazdım ama yine de ya sileceğim ya arşive atacağım. Benden çıksın da psikolojik olarak. Okuyanın okumayanın bana bi faydası yok zaten.
Her neyse dedik,
Her neyse...