merve
@bimervos
Reklam
İnsanın her şeyi yıkıp kaos haline getirmeyi sevmesi, üzerinde uğraştığı yapıyı bitirmekten, gayesine ulaşmaktan içgüdüsel olarak ürkmesinden mi kaynaklanıyor yoksa?
Kim bilir, belki eserini yakından değil de sadece uzaktan sevmektedir: belki binayı yalnız yapmaktan hoşlanıyor, içinde yaşamak istemiyor.
Gayeye her yaklaşma da bir huzursuzluk hissedilir. İnsan gayeye ulaşmak için çalışmayı sever fakat ulaşmayı pek istemez. Çünkü elde ettiğinde artık erişecek şeyi kalmayacağını bilmektedir.
Kim olursa olsun, insan daima, her yerde akılla çıkarın buyurduğu gibi değil, canının istediği gibi hareket etmeyi sever: arzularımızın çıkarlarımıza tamamiyle ters düşmesi de mümkündür, hatta bazen zorunludur.
Hiçbir sınıflamaya girmeyen, çeşitli sistem ve nazariyeleri cehenneme yollayan, daima yok sayılan en faydalı, en önemli çıkarlarımız, hudut tanımayan bir irade, vahşi de olsa kendine mahsus bir kapris, bazen bir kışkırtma ile çılgınlığa varabilen, ama özgün bir hayal kudretidir.
Peki, niye bazı âlimler insana normal, erdemleri zedelemeyen istekler gerektiğini iddia ederler? Neden akıllarını insanın isteklerinin mutlaka mantıklı ve çıkarlarına uygun olması gerektiğini takmışlardır? İnsana lüzumlu olan tek şey, onu nereye sürükleyeceği belli olmayan hür iradedir.
Meğer ne çok kusurum varmış diye düşündürten, aşırı dünya sevgisinden ve bağlılığından uzaklaştıran kitap.
Kusurların ve tedavi yöntemlerinin ayetlerle ve hadislerle doldurulmuş olması daha fazla etkiliyor insanı.
Her cümlede kendimi sorguladım..
Reklam