Bici
@bintulaise
15 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Namazdayken sırtından hançerlenen Hz Ömer’in kendine geldiğinde ilk sorusu “İnsanlar namazı eda etti mi?” olmuştu. “Evet” cevabını alınca, “Namazı terkedenin İslâm’dan nasibi yoktur!” demişti. Kanlar içinde, organları parçalanmış vaziyetteyken hiç kimsenin uyandıramadığı Ömer’i ‘Salât ya Ömer’ sözcükleri kaldırdı ayağa..
Hz. Ebû Bekir’in torunu Urve b. Zübeyr, kangren olmuş ayağı için ‘kesmeden evvel acı duymaman için sana uyuşturucu bir ilaç içirelim mi?’ diye soran hekimlere “Bunu mutlaka yapmanız gerekiyorsa ayağımı ben namaz kılarken kesin. Çünkü o durumda acı hissetmem.” diyecek kadar namazından hûşu duyuyordu.. Nitekim öyle de oldu.. Namazını bitirdikten sonra “Allah’ım, hamd sanadır. Benim iki elim, iki de ayağım vardı. Bunlardan birini aldıysan üçünü bıraktın.” diyerek Allah’a hamd etti.
Daha nice sahabi namazı hayatının merkezine oturttu, onunla teskin oldu. Namazla yaşadı, onunla huzura erdi. Namaz onlar için su gibi alternatifi olmayan bir şeydi.
Sabah namazına kalkamadığı için bin türlü kulp bulan, sefer de namazın kendinden düştüğünü zanneden bizler; Hz. Ömer ile, Abbad b. Bişr ile, Urve b. Zübeyr ile
AYNI CENNETE TALİP MİYİZ?
Güneş tutulduğunda, musibet geldiğinde, daraldığında, secdeye kapanan; geceler boyu namaz kılmaktan ayakları yarılan, “Kendinize niçin bu kadar zahmet veriyorsunuz” dendiğinde; “Rabbime şükreden bir kul olmayayım mı?” buyuran, namazla teselli bulan, ‘Namaz gözümün Nurudur’ buyuran bir Peygamberin ümmetiyiz! Peki Peygamberimize ﷺ layık bir ümmet miyiz?
Zorunlu olduğu için değil lezzet aldığı için (şuurla) namaz kılabilmeyi, namazla teselli bulabilmeyi, namazla yaşayabilmeyi, namaz sevgisi taşıyan bir kalple ruhunu teslim etmeyi, NAMAZLA DİRİLEN BİR ÜMMET OLABİLMEYİ
Bizlere nasip et ya RABBİ!
“Kafirler Allah’ın nurunu söndürmek istiyorlar, onlar istemeseler bile Allah nurunu tamamlayacaktır.” Saf,8
İslam’ı hakkıyla yaşayan her insan potansiyel olarak davetçi konumundadır aslında.
Davetçi insanların kendisi üzerinden İslam’a baktıklarının bilincinde olandır.
“Ben öğreniyorsam önce kendim için öğreniyorum, önce kendimi ihya etmekten başlayacağım.”
Çünkü Allah “Yapmadığınız şeyleri söylemek Allah nezdinde büyük bir gazaba sebep olur.” buyurmuştur. O halde önce bunu oturtmalıyım.
Ve şunu bilmeliyim; davetçinin hayatında çileler olacaktır, İbrahim (a.s)’in kalbindeki imanın derecesini bilip düşünmesi lazımdır bir davetçinin.
Cennetin yolu dikenlerle çevrili, zaten kolay olmayacak.
“Yardım ancak Allah’tandır.” (Al-i İmran,26) ayetine iman ettiyse davetçi, dikenler gözünde aşılması zor engeller olarak görülmeyecektir.
İbrahim’i yakmayan ona karşı serin ve selametli olan ateşin Rabbi , Musa (a.s)’ı Firavunun komplolarına karşı koruyan Rabbi; şüphe yok ki tüm mahlukatın Rabbidir. Daraldığında, sıkıntıya düştüğünde senin de yardımcın olacak olandır.
Sonuna geldiğinde onca tebliğe rağmen kimseye dokunamadığını düşündüğünde; 950 yıl tebliğ edip, oğlunu İman ettiremeyen Nuh (a.s) gelecek aklına. “Seferden sorumluyum, zaferden değil.” şuuruyla, sonucun ne olduğuna takılıp kalmayacaksın. Sen yaptığın şeyi en iyi yap, gerisini Allah’tan bekle.
Toplumun içinde ama topluma faydası dokunacak fikri olgunluğu olmayan, sorumluluktan kaçan değil; sorumluluklarının bilincinde ve onları omuzlayan ol.
Sorumluluklarını ve yeteneklerini keşfet.
“Kişi öldükten sonra bütün amelleri kesilir. Ancak nöbet tutanlar hariç.”
‘Ben neyin nöbetini tutuyorum peki şu dünyada?’ diye kaç kez sordum kendime?
Şayet ahirette hiç tanımadığım bir adamın yakama yapışıp “Beni hata işlerken gördüğün halde
