İlk görüştüğümüz gün beni tanımadan, dinleyip dinlemeyeceğimi bilmeden ne kadar çok konuşmuştu. Hep böyle… Harikulade başlıyor ve hemen arkasını bırakıyor… Belki tembellikten, belki nereye vardıracağını bilmemekten… 
Mutluluğun bizi korkutacak kadar çok ve yoğun olması nedir bilir misiniz? Şimdi şuracığa düşmekten korkuyorum. İçimde biriken duyguların birdenbire patlayarak beni zerreler halinde dağıtacağından korkuyorum.