"Ah, keşke bilse insan nereye gittiğini ve bilebilse hangi rüzgarın iyi ve onun için uygun olduğunu. Ne kaldı bana geriye? Bir gönül, yorgun ve asi; sürekli bir istek; uçuşan kanatlar; ve kırık bir omurga."
"İnsan nasıl da zavallı!" diye geçirdi içinden, "ne kadar da çirkin, nasıl da hırıltılı, nasıl da gizli utanç yüklü! İnsan kendisini sever derler: Ah, ne kadar büyük olmak zorundadır bu kendini sevme!"