İçindeki Çocuğa Okuyabileceğin Bir Kitap·128 syf.·
10/10
2026 5. kitabı
"Çocuk, Köstebek, Tilki ve At". Hani hep deriz ya "çocuk kitabı" diye, inan bu eser yaş sınırlarını paramparça eden, literatürdeki o soğuk kalıpları yıkan modern bir başyapıt. Hikaye, evini arayan minik bir çocuğun; pastaya aşık bir köstebek, hayata kırgın bir tilki ve bilge bir atla kesişen yolculuğunu anlatıyor. Yazar Charlie Mackesy, o şahane el yazısı ve mürekkep lekeli illüstrasyonlarıyla aslında tek bir insanın iç dünyasındaki psikolojik katmanları sembolize etmiş: İçimizdeki o hiç büyümeyen çocuk, küçük mutlulukların peşindeki yanımız, savunma mekanizmalarımız ve bizi ayakta tutan o muazzam içsel bilge güç.
Akademik gözlüklerimi çıkarıp anne kalbimi taktığımda ise bu kitap benim için adeta bir şefkat manifestosu. Kitap boyunca bu dört dost; nezaketi, öz-şefkati ve en çok da "kırılganlığın aslında en büyük güç olduğunu" fısıldıyor birbirine. Atın o meşhur "Söylediğin en cesurca şey neydi? -Yardım istemekti" repliğini her okuduğumda, hem çocuklarıma hem de kendime her şeyi tek başımıza sırtlanmak zorunda olmadığımızı hatırlatıyorum. Bizim o köşe bucak aradığımız "ev" kavramının aslında fiziksel bir mekân değil, birbirimize duyduğumuz o koşulsuz sevgi bağı olduğunu o kadar naif bir dille kanıtlıyor ki... Hayatın fırtınalı ve koşturmacalı günlerinde, masanın üzerinde durup her açtığında ruhuna iyi gelecek, çocuk büyütürken de kalbine dokunacak tam bir başucu eseri, mutlaka okunmalı.
"Bazı kitaplar okunmaz, hissedilir. Bu beden benim evim; yaralarımızı sevmemiz, kendimize nazik davranmamız ve en dipten nasıl ayağa kalkacağımız üzerine yazılmış bir manifestosu gibi. Bayıldım."
Saeko Ichikawa’nın Kambur’u, alışık olduğumuz o "engelleri aşan azimli birey" anlatılarını tek bir hamleyle yerle bir eden, okuru güvenli limanından çıkarıp fırtınanın tam ortasına bırakan bir metin. Kitabı bitirdiğinizde hissettiğiniz o tuhaf ağırlık, yazarın bedensel gerçekliği hiçbir estetik kaygı gütmeden, tüm çıplaklığıyla önümüze koymasından kaynaklanıyor.
Romanın merkezindeki Shaka, toplumun engelli bireylere biçtiği "aseksüel, uysal ve sürekli şefkat bekleyen" o steril maskeyi yırtıp atıyor. Ichikawa, engelli bir bedenin sadece fiziksel sınırlarını değil; aynı zamanda bastırılmış öfkesini, sarsıcı arzularını ve dijital dünyada yarattığı o çok katmanlı kimlikleri de sansürsüzce anlatıyor. Özellikle cinsellik meselesine yaklaşımı, okuru empati kurmanın ötesine geçip kendi gizli önyargılarıyla yüzleşmeye zorluyor. "İyi niyetli" bakışlarımızın altında yatan o kibirli üstünlük duygusu, metnin keskin diliyle bir aynaya dönüşüyor.
Kısa hacmine rağmen etkisi oldukça uzun süren bu eser; fiziksel bir kitabın kokusunu romantikleştiren "sağlıklı" dünyanın, bir sayfa çevirmenin bile omurgayı nasıl ezebileceğinden bihaber oluşuna sert bir eleştiri getiriyor. Kambur, bir mağduriyet hikâyesi değil; bedenin sınırlarına hapsolmuş bir ruhun zihinsel bir başkaldırısı, hatta bir manifestosu. Rahatlamak için değil, sarsılmak ve dünyayı bir başkasının ağrılı penceresinden görmek isteyenler için eşsiz bir yolculuk.
Bir Şefkat ManifestosuEğitim
Puan vermedi·176 syf.··
Beğendi
·2026 49. kitabı
·13 saatte okudu
·Okunma: 15 Mart 2026 16:05
Hatice Kübra Tongar’ın Bağırmayan Anneler kitabı, sadece bir ebeveynlik rehberi değil; aslında insanın kendi çocukluğuyla, yaralarıyla ve en saf haliyle yüzleşme hikayesidir.
Mükemmel bir adamın hikâyesini değildir bu hikaye....
HAYATTA KALMA MANİFESTOSU
12 Mart 1981. Memlekette ihtilal varmış. Ben daha doğarken kavga başlamış.
Mezarda Bile Bitmeyen Adaletsizlikİnsan ve Hayat
Yu Hua’nın "Yedinci Gün" adlı romanı, şimdiye kadar okuduğum çağdaş Çin edebiyatının en sarsıcı, en yalın ve en derinlikli eseri olduğu kanısımdayım. Yazarın diğer kitabı “Yaşamak” da