Bilge Şeyma Kütükoğlu
@birbilgehali
İnstagram: @bilgeseymakutukoglu
Şu anda okuduğu kitaplar
İşin Aslı Judit ve Sonrası aslında bir aşk hikâyesi değil.
Bir insanın, kendi kurduğu hayatın içinde nasıl yavaş yavaş yabancıya dönüştüğünün romanı. Ve bunu öyle büyük olaylarla değil; bakışlarla, susuşlarla, eksik bırakılmış cümlelerle anlatıyor ki kitap bittikten sonra insanın içinde uzun süre konuşmaya devam ediyor.
Sándor Márai bu kitapta “aldatılmayı” bile klasik bir dram gibi yazmıyor. Asıl mesele; sınıflar arasındaki görünmez duvarlar, kibir, yalnızlık ve insanların birbirini hiçbir zaman tamamen tanıyamaması. Her karakter kendi haklılığını anlatırken aslında kendi kırgınlığını ele veriyor. Bu yüzden kitapta “iyi” ya da “kötü” yok. Sadece birbirinin hayatına geç kalmış insanlar var.
Roman üç farklı kişinin gözünden anlatılıyor ama aynı olay her anlatımda başka bir şekle bürünüyor. İşte kitabın en güçlü tarafı da bu:
Gerçek dediğimiz şeyin bile kişiden kişiye değiştiğini yüzümüze çarpıyor. Birinin aşk dediği şey, diğerinin gururu olabiliyor. Birinin fedakârlığı, diğerinin esareti…
Kitabı okurken en çok hissettiğim şey şu oldu:
Bazı insanlar birbirini çok sever ama aynı dünyanın insanı değildir. Ve bazen bir ilişkiyi bitiren şey sevgisizlik değil, iki ruhun birbirine değememesidir.
Márai’nin dili inanılmaz sakin ama içten içe yakan bir tarafı var. Sanki biri gece vakti karşısına oturmuş da yıllardır kimseye anlatmadığı şeyleri anlatıyormuş gibi… Gürültüsüz ama ağır bir roman. Bitince insanın içinde kahve fincanının dibinde kalan o son yudum hissi bırakıyor. Acı, sessiz ve gerçek.
Alex Schulman’un Hayattan Kalanlar kitabı, çocukluk anılarının insanın yetişkin hayatına nasıl derin izler bıraktığını çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, olayların kronolojik değil de geriye doğru ilerleyen bir kurguyla anlatılmasıydı. Sayfalar ilerledikçe karakterlerin davranışlarının ardındaki nedenleri yavaş yavaş keşfetmek oldukça sarsıcıydı.
Üç kardeşin bir yaz günü eski yazlık evlerine dönüşüyle başlayan hikâye, aslında aile içindeki sessiz kırılmaları, sevgisizliği ve çocuklukta yaşanan travmaların yıllar sonra bile insanın içinde nasıl yaşamaya devam ettiğini gösteriyor. Okurken bazı bölümlerde insanın içini sıkıştıran bir duygu oluşuyor; çünkü anlatılanlar çok gerçek ve tanıdık hissettiriyor.
Bence kitap, geçmişin gerçekten geride kalıp kalmadığını sorgulatan bir roman. İnsan büyüse bile içinde taşıdığı çocuk bazen aynı yerde kalabiliyor. Dili sade ama duygusu oldukça güçlü bir kitap. Özellikle psikolojik derinliği olan ve aile ilişkilerini anlatan romanları sevenler için etkileyici bir okuma olduğunu düşünüyorum.
Orhan Pamuk'un "Masumiyet Müzesi", beni okurken hem yoran hem de duygusal olarak içine çeken bir roman oldu. Kitabın özellikle ortalarında, Kemal'in tekrar eden düşünceleri, takıntılı davranışları ve hikâyenin ağır ilerleyişi yüzünden bir süre sıkıldım; bu yüzden kitabı bitirmem beklediğimden uzun sürdü.
Ama aslında bu sıkıcılık hissi bile romanın atmosferinin bir parçasıymış.Kemal'in yıllarca aynı döngü içinde debelenişini ben de okur olarak hissettim.
"Masumiyet Müzesi", benim için kolay okunur bir aşk hikâyesi değildi; aksine sabır, duygu ve psikolojik yoğunluk gerektiren bir romandı. Fakat saplantılı olayları beni yine çok rahatsız etti. Bu kısımlar çok eleştirilebilinir.
#okudumbitti
Kitabı bitirdiğimde elimde hafif bir hüzün ve içimde sıcak bir sızı kaldı. Yekta Kopan insanın görünmeyeni nasıl büyük bir sadelikle anlatabileceğini göstermiş. Bu kitapta özellikle beklentiler, kırılganlıklar, çocukluk izleri, aile içi dinamikler ve “biraz daha erken gelseydi belki başka olurdu” dediğimiz tüm ihtimaller çok incelikle işlenmiş.Cümleleri kısa ama sarsıcı. Dilde gösteriş yok, duygu çok. Ve en çok da hayatın küçük ayrıntılarının aslında insanın kaderini nasıl büyük etkilediğini hissettiriyor.
Okurken bir anıyı değil, bir ihtimali okuyor gibiydim.Bence bu kitabın en özel yönü okurun kendi yarım kalan yazlarının acısını ya da hevesini önüne getirmesi.
Kısaca: sessiz, sade ama içe işleyen bir kitap. Bazen bir satırdan çok düşünce çıkıyor. “Erken gelecek sandığımız nice yazın” aslında hiç gelmediğini fark ettiren bir anlatı.
Puan:8/10
Melisa Kesmez’in öykülerinde olağanüstü olaylar yoktur; aksine sıradanlığın içinde yankılanan sessiz bir derinlik vardır. “Çiçeklenmeler”deki karakterler; bir ilişkinin ardından kalakalmanın, geçmişle yüzleşmenin, bir eşyaya ya da bir mekâna tutunmanın getirdiği duygusal yoğunluğu yaşar. Her hikâye, bir kadının kendi iç mevsimini yaşaması gibidir. Kışla başlayan, baharla devam eden ve sonunda kendi içinde bir çiçeklenmeye varan bir süreç.
Bu anlamda kitap, kadınların görünmeyen direncine dair bir psikolojik çözümleme gibidir. Melisa Kesmez, karakterlerini birer kahraman olarak değil, “hayatta kalmaya çalışan insanlar” olarak çizer. Onların zaferi sessizdir; büyümeleri, başkaları fark etmese bile içlerinde yankılanır.
Çiçeklenme; kabuğunu kırma, yeniden yeşerme ve varoluşu kabul etme anlamına gelir. Kesmez, doğa imgelerini yalnızca arka plan olarak değil, karakterlerin iç dünyasının yansıması olarak kullanır.
Türkan sen gerçekten çok güzel bir kadınsın… çok umutlu , güzel bakış açın olan bir kadınsın… aşkı, sevmeyi o kadar naif görmüşsün ki çok sabırlıymışsın… karavan hayatın çok güzel güçlü kadını göstermiş… bu da benim hayalim… bu kitap benim bazı yönlerimi çok güzel anlatmış gibi… sayende güzel bir motive oldu Melisa Kesmez iyi ki okudum.
