İyi olacak, hepsi geçecek, dünya bir kardeşlik bahçesine dönüşecek, hepimiz mutluluk içinde yaşayacağız, demeyi çok isterdim ama artık yalan söylemeyi kendime yediremiyordum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
…Aslında hatırlamıyordum, hiçbir şey hatırlamıyordum, aldığım ilaçlardan değil, hiç beklemediğim bir anda gelen bu kadar sert bir darbenin belleğimi allak bullak etmesinden. Belki de hepsini, her şeyi, her ayrıntıyı unutmak istediğimden.
Bir baba ki , ölüm döşeğinde cenazesine gidemediği oğlunun adını sayıklıyor; bir eş ki , konuşacak mecali kalmasa da karısına olan minnetini elleriyle anlatıyor; bir adam ki düştüğü yerden kaldıranı olmasa da hayattan umudunu kesmiyor.
Ne acı ki , koca adam elindeki idrar torbasından utanıp yakınlarından saklamaya çabalıyor. Ne hüzünlü bir kadın ki, eşine zarar gelecek diye doğanın işaretlerinden korkuyor. Ne hayırlı bir evlat ki, hiç gücenmeden babasını sırtında taşıyor..
Bahçe duvarının dibindeydi erik asması. İnsanlar gelip geçiyordu kenarından ,Aziz Bey’i görmek için, eğilerek. Kesmek mi ayıptı onu yoksa kesmemek mi ? Sahi ne oldu ona ? Aziz Bey’e ne olduysa ona da o oldu ..