Melike Salim
@birkirpi
11 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Oscar Wilde’ın Dorian Gray’in Portresi romanı benim için hem akıcı hem de psikolojik derinliğiyle etkileyici bir okuma oldu. Kitap o kadar sürükleyiciydi ki okurken hiç sıkılmadım. Biraz geç bitirmiş olmam tamamen kendi okuma alışkanlığımla ilgiliydi; yoksa hikâye temposunu hiç düşürmedi.
Karakterler ince ince işlenmiş ve her biri ayrı bir dünyayı temsil ediyor. Dorian’ın baştaki o masum, dünyadan habersiz ama bir yandan da mükemmeliyetçi hali insanı hem etkiliyor hem de tedirgin ediyor. Basil’in saflığı ve içtenliği ise romanın vicdanı gibiydi. Onun Dorian’a duyduğu hayranlık ve iyiliğe olan inancı çok dokunaklıydı. Bu yüzden yaşadığı sonu asla hak etmediğini düşünüyorum; bu durum beni gerçekten sarstı.
Lord Henry ise kitabın en çarpıcı ama aynı zamanda en sinir bozucu karakteriydi. Özellikle kadınlar hakkında dile getirdiği düşünceler yer yer beni çileden çıkardı. Onun o alaycı, umursamaz ve hedonist bakış açısıyla karşı karşıya gelsem uzun uzun tartışmak isterdim. Fakat bir yandan da romanın felsefi yönünü taşıyan kişinin o olduğunu inkâr edemem. Lord Henry’nin sözleri Dorian’ın zihnine bir tohum gibi düşüyor ve zamanla onu bambaşka birine dönüştürüyor.
Romanın en etkileyici yanı ise portrenin sembolik gücüydü. Portre, Dorian’ın ruhunun aynası hâline gelirken, dış güzelliğin ardındaki çürümeyi gözler önüne seriyor. Wilde burada estetik, ahlak ve haz kavramlarını ustalıkla sorguluyor. İnsan gerçekten yaptığı kötülüklerden kaçabilir mi? Günah yalnızca görünmediğinde yok sayılabilir mi? Bu sorular kitap boyunca zihnimde dolaştı.
Sonu beni derinden etkiledi. Dorian’ın içsel çöküşünün bu şekilde noktalanması çarpıcıydı; yine de bir yanım, keşke her şeyi bir mektupla itiraf etseydi diye düşündü. Belki o zaman bazı şeyler farklı olabilirdi. Ama belki de romanın gücü
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabı okurken “keşkeler” ve “belkiler” arasında ne kadar sıkışıp kaldığımı fark ettim. Nora’nın yaşadığı hayal kırıklıkları, pişmanlıkları ve yeniden denediği ihtimaller bana şunu hatırlattı: hayatın yükü aslında geçmişte veya başka ihtimallerde değil, şu anın içinde saklı.
Bu kitap beni yeniden hayata bağladı diyebilirim. Çünkü bana, sahip olmadığım hayatları düşünerek kendimi tüketmek yerine, elimde olan hayatı en iyi şekilde yaşamam gerektiğini yeniden hatırlattı. Nora’nın yolculuğu bana umut verdi; kusurlarıyla birlikte hayatın kıymetli olduğunu gösterdi.
Son sayfayı kapattığımda hissettiğim şey, derin bir huzurdu. Belki her şey mükemmel olmayacak, ama bu hayat benim ve değerli.
BU KİTAP BENİ O KADAR ÜZDÜ Kİ, 1 SAATTİR AĞLIYORUM. Çok gündelik, hepimizin hayatına dair bir şeylerin olduğu bi kitaptı. Mine ingiliz dili ve edebiyatı okuyor, aynı benim gibi. Bazı sorumsuz davranışlarında, arkadaşlığına verdiği önemde kendimi buldum, Berna’da ise üniversiteye başladığımda hayatıma giren en yakın arkadaşımın izlerini. Sonunu o kadar böyle beklemiyordum ki, şok oldum. Saatlerdir ağlıyorum. Başlarda çok boş gelmişti lakin son sayfalar beni aldı götürdü. Şans vermeye değer
Ortalarında biraz sıkılıp ara verdim kitaba. Bugün yeniden başlayıp bitirdim. Kendini bulması, kendini bulma yolculuğunu anlatması o kadar güzel ve ilham vericiydi ki… Okurken kendimi buldum, yaşadığımı hissettim.
Olağanüstü Bir Gece 
Stefan Zweig
Olağanüstü Bir Gece Stefan Zweig