Yine kendi yaşamına son vermiş bir yazar daha tanıdım. Neden bilmiyorum ama intihar eden yazarların eserlerini daha bir merakla okuyorum. Size yazardan bahsedeyim, hatta kendisinin söylediklerini ileteyim:
“ Hayat hikayemde önemli bir şey yok, başımdan ilginç bir olay geçmedi. Ne yüksek bir mevki sahibiyim, ne de sağlam bir diplomam var. Okulda hiçbir zaman örnek bir öğrenci olamadım, başarısızlıklar her yerde buldu beni. Nerede çalışırsam çalışayım silik, unutulmuş bir memurdum; şefleri memnun edemedim. İstifa ettim mi seviniyorlardı… Bırak gitsin, yaramaz! Çevrem böyle görüyordu beni, haklıydılar belki de.”
Modernizmi İran’a getirmiş ( yasaklı ) bir kült romandır kendisi.. Kitaba nereden başlayacağımı bilemiyorum. Bir süredir bu tarzda bir kitap okumadığım için, sayfa sayısı az olmasına rağmen benim için yorucu bir yolculuk oldu.. Hatta yazarın anlattıklarının bir rüya mı, hayal mi yoksa gerçek mi olduğunu uzun uzun düşündüm.
Kitabın temelinde yine yalnızlık ve varoluşçuluk var. Okudukça insanı şaşırtan duygular sürekli patlamalar yaşıyor. Öfke, korku, cinayet, ölüm, din, tarikat sadece bazıları.
Aradan zaman geçince, biraz unutup hatırlamak için tekrar okuyacağım değişik eser Kör Baykuş iyi ki tanıştım sizinle. Sizinle! diyorum çünkü tüm saygılarım bugün ona Son olarak sizinle hayatınızın bir bölümde başlık olabilecek bir alıntı paylaşıyor ve çekiliyorum:
“ LAKİN TEK KORKUM: YARIN ÖLEBİLİRİM KENDİMİ TANIYAMADAN.. “