S

S
@birkutuphane
Sabitlenmiş gönderi
Kimse kendinden bir yere gitmiyor Yaşıyoruz sessizce yaramızı severek.
Sayfa 47
"Ve hayata... Bize hep gülümsemesi için."
Biliyordum ki güzel bir rüya gibi geçip gideceklerdi belleğimin görünmez sınırlarından.
Evet, ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor.