Kendimize sık sık şunu hatırlatmalıyız; Şu hayatta her şeyin tek suçlusu biz değiliz, her şeyi tek başımıza biz halledemeyiz, her gönülü yönetemez, her kusuru biz gizleyemeyiz. Tüm sorumlulukları tek başımıza yüklenemeyiz, her şeyi çözmesi gereken tek biz değiliz.
Başlarda her şey ile mücadele edebilir zannederiz kendimizi. Tüm zorlukların üstesinden geliriz gibi de gelir. Bize haksızlık yapan, üzen herkese karşı sınırsız opsiyonlar açarız. Ama sonra bir şey olur, omuzlarımızdaki yükler ruhumuzun eklemlerini acıtmaya başlar. İçeriden biri çığlık atmaya ve kaçmaya çalışır.
"Ben bu kadarını yapabiliyorum, benim ona gücüm yetmez ama denerim." derken iyileşiyorsun.
"Sonuçlarını ben belirleyemem, o kadar kudretim yok." derken dinleniyorsun.
"Acizim, insanım yapamıyorum." derken kabullenme-nin iyileştirici kucağında şifa buluyorsun.