kitabı iki yılda bitirmişim. kitap okumayı bıraktığım için arada sırada okuyarak anca yeni bitirebildim. çok uzun bir zaman diliminde okuduğum için kitabın sonunu okurken başını hatırlamadığımı fark ettim sonra ilk sayfasını tekrar okudum ve tüm kitap o an benim için anlaşılır hale geldi.
yazarın hayat hikayesi içimi bi garip yaptı. karakterle olan benzerliklerini düşününce aslında neredeyse otobiyografi sayılabilecek bir kitap okuduğumu fark ettim.
kitabı tekrar okuyacağım ama şimdi değil. bu sefer aralarda çok zaman bırakmadan odaklanarak okuyacağım.
bu arada kitabı uzun bir zaman diliminde okumuş olsam da yine de her okuduğumda bir önceki kısımda neler olduğunu hatırlıyordum.
kitap hakkında ne hissedeceğimi çok bilmiyorum. güzel ve garipti. tecavüze uğrayan kadının yanına gidememesi, kendini hiçbir zaman ifade edememesi, sonlara doğru daha da artan intihar düşünceleri, hayatta öylesine var oluyormuş gibi yaşaması hatta “yaşamaması” tam olarak yaşayan bir ölü tanımına uygundu.
bazen yaşadıklarına üzüldüm bazen de sen salak mısın be adam diye onu sarsmak istedim.
altını çize çize okuduğum bi kitaptı.
bazı konular hakkında o kadar doğru tespitler yapılmıştı ki…
Sürekli olay içinde olay, katili arama motivasyonu yerine sürekli “katil ne anlatıyor, neden yapmış olabilir?” sorusu üzerinde durulmuş bir kitaptı. Okurken çok sıkıldım ve sıkıntıdan çok uzun sürede bitirebildim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
4 Aptal
Nihayet yıllar sonra tamamen kitabı bitirebildim . Gurur duyuyorum kendimle.
Her bir renk grubunun kendine ait özellikleri bir duruşu var. Bu kitapta insanlar 4 farklı renge ait kategoride bulunuyor. Elbette herkes tek bir rengin özelliğini göstermiyor. Renklerin birleşimi mevcut.
Bence en kıymetli tavsiye şuydu : Bir insanı tanımak istiyorsanız onu dinleyin.
Bazen bunu atlayabiliyoruz. Ancak en önemli eylemlerden biri.
İyi okumalar dilerim.
Çukurova'dan esintiler...
Uzun zamandır "bugün, yarın" diyerek ertelediğim eseri sonunda bitirebildim ve size sunuyorum.
Koca Dutun Altı; sadece bir bölgenin hafızası değil, aynı fikriyata, ruha, duygulara ve düşüncelere sahip insanların sayfalar üzerinde buluşma noktası olarak karşımıza çıkıyor. Zihnini dinlendirmek isteyen, biraz geçmişe gitmek isteyen ve dönemin şartlarını yüzeysel olarak öğrenmek isteyenlerin de rahatlıkla başvurabileceği bu eser sadece bir şeyler anlatmıyor, YAŞATIYOR, HİSSETTİRİYOR!
Bir Kadirli'li olarak ayrıca bu kitabı okurken sadece bir hikayeyi takip etmedim; çocukluğumdan beri kulak aşinalığım olan coğrafyayı, ağıtları, isimleri ve hafızayı yeniden düşündüm, yaşadım.
BAZEN BİR KİTAP SİZE YENİ BİR DÜNYA AÇMAZ; ZATEN AİT OLDUĞUNUZ DÜNYANIN NE KADAR DERİN OLDUĞUNU HATIRLATIR.
#Edebiyat
#Roman
#KocaDutunAltı
#AyşeFilizYavuz
#Kadirli
Herkese merhaba,Amin Maalouf’un kalemiyle ve Granada’dan Roma’ya uzanan tarihi bir coğrafyayla tanışmak harika olur diye düşünüyordum.Ancak dürüst olmam gerekirse, bu kitapla yıldızımız pek barışmadı ve sayfaları zar zor, yer yer atlayarak bitirebildim..
Neden mi?Kitap yoğun bir tarih kroniğine sahip ve bu bir süre sonra sıktı beni..Granada, Fas, Kahire, Roma derken her seferinde hikayeye dahil olan onlarca tarihi şahıs var. Bir noktadan sonra kim kimdi, kiminle ne bağı vardı derken karakter kalabalığı içinde kayboldum,buna birde Maalouf’un sakin ve detaycı üslubu da eklenince iyice uzaklaştım.
Afrikalı Leo kesinlikle çok katmanlı, muazzam bir emeğin ürünü ve çok güçlü bir biyografik roman. Tarihi sevenler için bir başyapıt olabilir. Ancak benim gibi daha dinamik, odak noktası net ve akıcı bir tempo arayanlar için okuması epey sabır gerektiren, yorucu bir deneyim..
Herkese keyifli okumalar dilerim,kitapla kalın..
8/10
sevgili kitap kulübümüz ile okuduğumuz kitap. çok uzun zaman oldu tabi okumamız ancak ben henüz bitirebildim. sanırım yine bir klasik sendromu. iyi yazarları, eski kitapları okurken istemsiz bir zorlanıyorum. ondan sebep bu kitapta bende biraz süründü.
genel olarak bakacak olursak, Victor Hugo'nun yazdığı Türkçe'ye Volkan Yalçın'ın çevirdiği iş bankası yayınlarından 77 sayfa olan bir kitaptır. dili sadedir. insanı çok yormuyor. (tabi benim klasiklere karşı fobim olduğundan bu durumu ancak bitirince idrak edebildim.) monolog tarzında ilerliyor. idam mahkumunun, dününe, bugününe, iç sesine, olmayacak yarınına konuk oluyoruz. bazen sayfalarca sürüyor bir gün, bazen 3 satır. oturup kenardan bakıyoruz öylece, bitmekte olan bir yaşama.
benim şahsi düşünceme göre ise, takibi biraz zor olan bir kitap. içselleştirmek zor. idam mahkumu ise, bir nevi suçlu. suçlu ile empati kurmak ise, insanilik mi yoksa işlenilen suça karşı saygısızlık mı emin olamıyorum. ancak kitabın güzel yanı, suçu asla bilmiyoruz. belki gerçekten suçlu, belki sadece iftira. bunu da bilmiyoruz. bu nedenle de taraf olamayacak kadar soyut bir suça yakın olmaktansa, suçlunun çektiği acıya empati duyuyoruz. bu da yazarın neden klasikleştiğini tekrar hatırlatıyor tabi ki. her ne olursa olsun, ölüm saatini bile bilerek yaşayan bir insanın, bu en adi suçtan hüküm giymiş olan bir insan dahi olsa, son dakikada o en ilkel dürtümüz olan, yaşamak isteğine karşı duramayacağı gerçeğini karşımıza bırakıveriyor kitap. ne iyi yapıyor.
