Yalnızım.
… Ama şu dünyadaki hiçbir kadından, bir kez bile o sözcüğü duymamış olmamı çok tuhaf buluyordum. Bu kadın da “yalnız” olduğunu söze dökmemişti. Ama suskun, vahim yalnızlığı bir karış kalınlığında bir zar gibi vücudunun çevresinde taşıyordu ve yaklaştıkça zar beni de sarmalayıp, taşıdığım nispeten Batılı havayla çok iyi kaynaşıyordu. “Suyun dibindeki kayanın üstüne yapışan, dalından kopmuş bir yaprak” gibi, benliğimi korkudan ve tedirginlikten uzaklaştırmayı başarabilmiştim.