Barış geçmişinle her gün yeniden..1000Kitap
Şermin Yaşar'dan okuduğum 3. kitap 29 kısa öyküden oluşan kitap 172 sayfadır. Pencere önü muhabbetlerinde buldum kendimi. Hacannenin yalnızlığında üşüdüm, tıpkı onun gibi battaniyeye sarıldım. Kimi zaman ATM'de kart şifresini unutup paniğe kapılan amcaya yardıma gittim. "Beş dakika gecikince 'kusura bakma' dersin; birine kazara bir omuz geçirince dersin, üstüne yanlışlıkla çay dökünce dersin. Fakat insanın kalbini dağlayınca denir mi? Kusura bakma dağlarını kaplayan coğrafya öğretmeninin içindeki yangını dinlemek üzere sınıfın kırık penceresinin boşluğuna dayadım kulaklarımı .. Yeşilçam filmlerini aratan karakterlerle yanı başınızda sizinle dertleşen bu insanları çok seveceksiniz. Bitmesin diye her gün bir iki sayfa okudum. Tavsiye ederim efendim. Keyifli okumalar
"Konuşana kadar herkes sıradan, herkes birbirinin aynısıydı; dertlerimizle farklılaşıyorduk, anlattığımızda birbirimizden ayrılıyorduk."
İlk kitabı ocak ayında çok severek bitirdim. Devamı hemen çıksa diye düşünmüştüm. İkinci kitabı ise kitapçı gezerken gördüm. Yayınevini de takip ederim ama kitabın çıktığına dair bir tanıtım yapmamışlardı. D&R'da puanım vardı, onları kullanarak şömizli baskısını hemen aldım.
Bitmesin diye yavaş yavaş okudum. Yüzen bir dünyada, göksel bir peri bir iblise âşık oluyor ve birlikte yaşadıkları dünyayı diğer iblislerden kurtarmaya çalışıyorlar.
Tek beğenmediğim kısım Jaiel ile Wood arasındaki diyaloglardı. Ayrıca bana göre ilk kitap, ikinci kitaptan daha güzeldi.
“Yazmak intihar etmenin en kanuni biçimi”Edebiyat & Roman
Muhteşem. Aslında diyebileceğim başka hiçbir şey yok. Yine de bu tanım etrafında dönen birkaç kelam daha edeceğim.
Sert, sarsıcı, rahatsız edici metinleri sevenlerin (mesela Hakan Günday, Chuck Palahniuk okuyanların) kesinlikle keşfettiğine eminim, ben biraz geç kaldım. Aslında yazarın Nü Peride’sini uzun yıllar önce okumuş ve çok beğenmiştim. Listemde bu kitabı epeydir beklemekteydi. Ne yazsa okurum, her kitabını alırım dediğim yazarlar arasına girdi kendisi.
Kitapta eğer son okuma sırasında gözden kaçmadıysa tekrar eden bir bölüm var, o biraz rahatsız etti, bilinçli tercih de olabilir emin olamadım. Eksik Parça Yayınları’nın kaliteli bir baskısıydı, ayraçlı, kalın kâğıtlı. Artık bu kalitede kitaplar basılmıyor tasarruf derdinden.
Konusuyla, anlatımıyla, cesur ve keskin diliyle nefis bir roman. Kısacık, hemen bitiyor, bitmesin dedirtiyor. Bir de bana Kaybedenler Kulübü’nü feci anımsattı, bağlantı var mı bilmiyorum, sadece kahramanın radyocu olması sebebiyle öyle hissetmiş de olabilirim.
Rus jiletlerine itibar etmeden okuyunuz :) 
Malma İstasyonu’nun ardından okuduğum 17 Haziran, bende çok daha derin bir iz bıraktı. Her iki kitapta da benzer yaraların; sorunlu ailelerin gölgesinde büyüyen çocukların ve en acısı da çocukların birer "tercih meselesi" haline gelişinin izini sürüyorsunuz. Ancak 17 Haziran, hem kurgusu hem de ele aldığı konunun işleniş biçimiyle bence çok daha başarılı bir kitap. Okurken bir yandan hikayenin sonunu merak ettim, bir yandan da bitmesin istedim.
Kitabın merkezinde bir öğretmen olan Vidar var. Vidar, okuldaki bir kavga sırasında öğrencileri ayırmaya çalışırken başını büyük bir belaya sokar. Olay anına ait video kayıtları incelendiğinde, kavga eden çocuğun sessizce ona bir şeyler fısıldadığı fark edilir. Vidar, o gizemli cümlenin izini sürerken aslında kendi geçmişinin ve travmalarının izini sürer.
Roman bu noktada iki kollu bir kurguyla ilerliyor. Bir diğer tarafta Vidar, babasının ölümünün ardından evdeki eşyaları toplarken eski bir defter bulur. Defterde çocukluğunun geçtiği yazlık evin telefon numarası yazılıdır. O numarayı çevirdiğinde ise zaman aynıdır; geçmişe bağlanıp annesiyle, babasıyla ve en önemlisi kendi çocukluğuyla konuşmaya başlar. Yetişkin Vidar’ın küçük Vidar’ı yüreklendirdiği o anlar çok sarsıcı. Küçük Vidar’ın merakla "Karikatürist oldum mu?" diye sorması ve yetişkin halinin onu teselli etmek için "Hem de en iyisi oldun" demesi çok dokunaklıydı.
Kitapta yetişkin bir adamın çocukluğuna dokunuşu anlatılıyor gibi görünse de beni asıl vuran kısım, küçük Vidar’ın yetişkin Vidar’la konuşması oldu. Geleceğe dair kaygılarla dolu o küçük çocuğun, gelecekteki halinin sesini duyması kimbilir ona ne kadar iyi gelmiştir... Belki de o an, büyüdüğünde tüm bu yaraların bir gün geçeceğini hissetmiştir.
Çocukluğunda derin kırılmalar yaşayan Vidar’ın, geçmişe
Sımsıcak bir hikaye
Afganistan'da 7 ay görev yaptığımdan mıdır, atalarım Horasan'dan göç ettiğinden midir, yazarın kaleminin kuvvetinden midir, yoksa hepsinden midir bilmem hiç bitmesin istedim ve uzun süredir günde 150-200 sayfa okumamıştım.
Puan vermedi
Yazarın Gece yarısı kütüphanesi kitabından sonra yeni bir efsaneyle dönmesi Bitmesin diye son 20 sayfayı yavaş yavaş okudum 80li yaşlarda ölen birinin ölüm sonrası, bebekliğinden başlayarak tüm yaşamını bir trende izlemesi…Bazı duraklarda durup bazı anıların içine hayalet olarak dahil olup izlemesi ama o anki farkındalığıyla!!! ,müdahale edemeden sadece gözlemci olarak.... Hayatımızı ölmüş halimizin farkındalığıyla yaşayabilmemiz hediye edilseydi nasıl olurdu? Gücün afrodizyak olduğu söylenir ama narkoz yerine geçiyorsa ve hissedebilen biri olmaktan çıkıp hırs odaklı yaşıyorsak nasıl olur?Şimdiye kadar tek bir “diem” bile “carpe” etmiş değilsek? Sorgulatan,düşündüren,anı yaşamanı öğütleyen, yeni kararlar aldıran bir hikaye Bayıldımmm…
