Yetişkin olmak, evet, bu da baştan aşağı bir rahatlık. En azından yetişkin olmam gerektiği sonucuna varıyorum.Birkaç yıl önce bu konuda içim içimi yerdi.Niçin yeşil yanan bir sinyal, atış stantlarında kalkan bir pano, bana bu kez başardığımı söyleyen bir göksel bir işaret görmemiştim? Bununla birlikte bu duygular geçmeye başladı büyük ölçüde de bana hiç kimse meydan okumadığı için. Hiç kimse gelip de "sen bu işi kaytardın, işte bunun için adam değilsin sen, hadi git yeni ilkeler ve yeni handikaplar yeniden başla demiyordu bana. Bunun bir gün olacağını ve sinsi bir şekilde baş gösterilerini düşünürdüm. Ama insanlar nazik.Zaman zaman, olgunluk kavramının bir nezaket suç ortaklığıyla korunduğundan şüpheleniyorum.