Buket
@bktblc
Her çatışma mutlaka nevrotik değildir; biraz çatışma normal ve sağlıklıdır. Bu tıpkı ıstırabın her zaman patolojik bir fenomen veya nevroz belirtisi olmamasına, bilakis varoluşsal engellenmeden kaynaklanıyorsa, bir kazanıma yol açabilmesine benzer. İnsanın, varoluşunun anlamını aramasının hatta ondan şüphe etmesinin bile her durumda, herhangi bir hastalıktan kaynaklanacağına veya hastalığa yol açabileceğine şiddetle karşı çıkıyorum. Varoluşsal engellenme, kendi başına patolojik ya da patojenik değildir. İnsanın hayatın yaşamaya değer olup olmadığına ilişkin kaygıları ve hatta umutsuzluğu varoluşsal bir sıkıntı olmakla birlikte bir akıl hastalığı değildir. Varoluşsal sıkıntıyı bir akıl hastalığı olarak yorumlamak, bir doktoru danışanının varoluşsal çaresizliğini sakinleştirici ilaçlarla gömmesine yol açabilir. Onun görevi daha ziyade danışanı büyümeye ve gelişmeye yönelik varoluşsal krizde yönlendirmek olmalıdır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsanın anlam arayışı içgüdüsel itkilerin bir “ikinci ussallaştırması” değil, hayatının temel motivasyonudur. Bu anlam, bireye özgü ve özeldir; bu yüzden de sadece onun tarafından karşılanabilir ve ancak o zaman kendi anlam istencini tatmin eden bir varlık olabilir. Anlam ve değerlerin ‘savunma mekanizmaları’ olduğunu, ‘karşıt tepkiden ve yüceleştirmeden başka bir şey olmadığını’ öne süren yazarlar vardır. Ben kendi hesabıma, nasıl ki sadece “savunma mekanizmalarım” adına yaşamak istemezsem, “karşıt tepkilerim” uğruna ölmek de istemezdim. Diğer yandan insan kendi idealleri ve değerler uğruna yaşamak ve hatta ölmek yetisine sahiptir!
Gerçekten ihtiyaç duyduğumuz şey, hayata yönelik tutumumuzun değişmesidir. Kendimizin de bunu öğrenmesi ve dahası umutsuz insanlara hayattan ne beklediğimizin önemi olmadığını, önemli olanın hayatın bizden ne beklediği olduğunu öğretmemiz gerekir. Hayatın anlamını sorup durmak yerine, kendimizi her gün ve her saat yaşam tarafından sınanan insanlar olarak düşünmemiz gerekir. Cevabınız sözle ve meditasyonla değil, doğru eylem ve doğru tavırla olmalıdır. Hayat, nihai olarak sorunlara yönelik doğru cevaplar bulmak ve her bireyin sürekli karşısına çıkardığı görevleri tamamlamaktır.
Daha önce sanattan bahsetmiştim . Toplama kampında böyle bir şey var mıydı? Bu kişinin neye sanat demeyi seçtiğine göre değişir. Bazen bir tür kabare doğaçlanırdı. Bir baraka geçici olarak boşaltılır, birkaç tahta sıra yan yana itilir veya birbirine çivilenir ve bir program sergilenirdi. Akşamları, kampta epey iyi durumda olanlar orada toplanırlardı. Biraz gülmek ve belki de biraz ağlamak ama her şekilde unutmak için gelirlerdi. Bazılarının altında kampa yönelik hicvin yattığı şarkılar ve şiirler söylenir, komiklikler yapılırdı. Hepsi unutmamızı sağlamak içindi ve işe yarardı.
Sevgi fiziksel bir varlık olarak, sevilen kişiden çok daha öteye gidiyordu. En derin anlamını tinsel varlıkta, iç benlikte buluyordu. Onun gerçekten var olup olmadığı, yaşayıp yaşamadığı önemini bir ölçüde yitiriyordu.