Marceline
@blackwyas
All of my love for you cuts me like barbed wire
İktisat
ankara
28 Şubat
79 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitabı ilk kez 7 yıl öncesinde okumuştum, 15 yaşındaydım. Şimdi başka bir bakış açısı ve belki de edebiyatla daha haşır neşir olduğumdan algılarımın daha iyi olacağını düşünerek yeniden okumak istedim. O metaforları daha farklı anlamanın sevincini ve üzüntüsünü yaşıyorum.
Hemen hemen herkesin okuduğu ve metafor olarak kullanılan bir kitap olduğundan ötürü spoiler vereceğimin uyarısını geçerek kendimce incelememe başlıyorum.
Bir şirkette saatlerini harcayarak ve ailesinin borcunu kapatmak için deyim yerindeyse it gibi çalışan genç adam Gregor Samsa, bir sabah yatağında uyandığında kendini devasa bir böcek olarak bulur. Sonrasındaki değişimler ve aile içindeki çatışmanın sebebi de kendisidir.
Gregor, babasının iflası sebebiyle borç yatağındaki ailesini geçindirebilmek için pazarlamacı olarak çalışmaktadır. Patronunun, kendisini kişisel kölesi olarak gördüğünü Gregor işe bir saat olsun geç kaldığında hemen birini yollayıp nerede olduğunu sormasından anlayabiliriz.
Gregor bir sabah böcek olarak uyanmadı. Gregor, kendisini öylesine silik bir karakter olarak gördü ki -aslında bu konuda kendisini suçlamamak gerekir çünkü bu algıyı ona ailesi ve iş yeri aşılamıştı ve çok sevdiği insanların haklı olduğunu düşündü- bir sabah cidden böcek olduğunu düşünecek bir psikolojide uyandı. Artık çalışmadığından ötürü beş para etmez, tembel, yüz karası bir adama dönüştü ailesi içinde çünkü yaptığı tek şey köpek gibi çalışmaktı. Ailesi onun sırtından geçiniyordu ve onunla başka türde hiçbir yakınlık kurmadılar, biraz olsun sevdiklerinden de oldukça şüpheliyim.
Kapitalist sistemin çarkları Gregor için işlemedi. Ailesini doyurmak, evin faturalarını ve hizmetçilerin parasını ödemek zorundaydı. Hayattaki ona atfedilen tek görev buydu ve fazlasını istemedikleri(!) gibi bunu
Reklam
Kitap, yazarımız ve psikiyatristi ile geçirdiği seanslardan ve yazarımızın iyileşmek için aldığı notlardan oluşuyor. Kişisel gelişim kitabı olarak çoğu yerde karşıma çıktı ama ondan ziyade, yazarın kitabın başında da dediği gibi “eğer depresif hissediyor ve mutluluğu asla bulamayacağınızı düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz ve bu durumdaki tek kişi siz değilsiniz” mesajını içeren bir terapi günlüğü olduğunu düşünüyorum.
Kişisel gelişim olsaydı herkese bir mesaj vermesi ve bu mesajı açık bir şekilde vermesi gerektiğini düşünüyorum. Oysa kitap, yazarımızın özsaygısını bulması üzerine psikiyatristi ile gerçekleştirdiği özel konuşmalardan oluşuyor. Psikoloji ile ilgilenenler için pahabiçilmez bir kitap olabilir.
Okuması akıcıydı çünkü dediğim gibi diyaloglardan oluşuyor ve cümleler de olabildiğine sade, açık. Yalnızca bazı kısımlarda yazarın, hayatı düşünce biçimi yüzünden sıkılabileceğinizi düşünüyorum. Kitabı olabildiğince objektif okumaya ve yargılamamaya çalıştım ancak bazen bu imkansız hâle geldi. Buna rağmen, çoğu zaman dışarıdan bir göz olarak okumayı başardım.
Kendime dair bazı şeyleri fark etmeme ve yorumlamama yardımcı oldu. Daha önce böyle bir kitap okumadığım için ilgi çekiciydi ve kendimi de o odada oturup ikisini dinliyor gibi hissettim. Güzel bir deneyimdi açıkçası.
İyi okumalar diliyorum.
Okurken boğulduğum fakat bunun sebebinin yazarın çektiği acılar olduğunu bildiğim bir kitap oldu.
Tezer Özlü’nün kendi çocukluğunu ve gençlik yıllarını, bu yılları nasıl bunalım ve hastalıklarla geçirdiğini anlatan bir otobiyografi. Okurken soluklanmak zorunda kaldığım yerler oldu, hatta 2 sayfa okuduğum zaman yarım saatlik aralar vermek zorunda kaldım bu kitabı okurken.
Hastane odalarında, meyhanelerde, İstanbul’un dar sokaklarında ve sonbahar kokan yollarında geçen bu kitap, 60 sayfa olmasına rağmen duygu doluydu ve sanırım kaldıramadım. Aynı zamanda dağınık anlatılar da biliyorum ki tüm metni anlamada büyük bir aracıydı fakat benim kafam karıştığından ötürü hoşlanmadım.
Aynı zamanda okurken “acaba edebiyatı sandığım kadar iyi anlamıyor muyum hâlâ?” dediğim zamanlar oldu. Acaba yazarın dediklerini anlayabilecek kapasitede değil miyim diye düşündüğüm yerler oldu.
İyi okumalar diliyorum.
Birinci kitabını okuduktan sonra ikinciye elime geçtiği an başlamıştım, hatta o esnada okuduğum kitabı da hızlıca bitirdim bu kitaba başlayabilmek için.
Bu bir incelemeden öteye geçecek bir yazı olacak sanırım çünkü okurken hem kalbimin kırıldığını hem de çok mutlu olduğumu hissettiğim anlar oldu. Karakterler fazla gerçek, etkileri fazla büyük. Ve söylemeliyim ki, ilham veriyorlar.
22 yaşında olsam bile asla yerine koyamadığım şeyleri yerine koymamda ve olmak istediğim insanın nasıl birisi olması gerektiğine dair ilham verdiler. Dante ve Ari o kadar gerçekti ki, acılarını ve sevinçlerini onlarla yaşamakla kalmayıp beni etkilemelerine de izin verdim. Aslında bu bakımdan çok mutlu olduğumu söylemeliyim.
Birinci kitapla kıyas yapmam gerekirse; karakterler büyüdü. Ve büyüdüklerini çok güzel göreceksiniz. Ergen bir oğlandan gerçek bir erkeğe geçişin nasıl olduğunu ve bu esnada kafalarından, kalplerinden, bilinçlerinden neler geçtiğini okuyacaksınız ve yazar bunu o kadar güzel betimlemiş ki.
Aynı zamanda spoiler vermek istemediğim çoğu konuda çok güzel tasvirleri var yazarın. Size direkt söylemesine bile gerek yok, siz zaten hissediyorsunuz.
Okuduğuma çok memnun olduğum bir kitap serisi oldu, bir gün ilhama ihtiyaç duyduğumda -veya hayata karşı umutsuzluğa kapıldığımda- yine Ari ve Dante’nin kapısında olacağım.
İyi okumalar diliyorum.
Kitabı bitirmek benim için biraz zor oldu. Belki bunun sebebi sırada bekleyen bir kitabımın çok heyecan verici olmasıydı veya hikayenin içine bir türlü giremedim, bilmiyorum.
Hikaye, bir ressam olarak kendini sanata vermiş ve bu sanatını insan dünyasından uzaklarda yaşayarak büyütmek isteyen kahramanımızın şehirden uzak bir dağ köyüne yerleşmesiyle başlıyor. Dağ ve Japonya’ya mahsus betimlemeleri fazlasıyla iyiydi ve kendimi bir dağın tepesinde; hafifçe esen serin rüzgar, yıldız dolu gökyüzü ve bahar esintileriyle dolu temiz havanın içinde hissettim. Yazarın nasıl Murakami’ye ilham kaynağı olduğunu anlamak güç değil.
Sık sık çıkan Japonca terimler ve her seferinde çevirmen notunu okumak benim için biraz zor oldu. Daha az olsaydı daha keyifli bir okuma olurdu eminim ancak dili tamamen değiştirmemiz mümkün değil.
Yazarın resimle ve şiirle ilgili anlattıkları ve bunları insan hayatının anlamsızlığı ve doğanın dönüşümüyle bağdaştırması harikaydı. Aynı zamanda Doğu ve Batı edebiyatlarını çok iyi harmanlamıştı. Ophelia metaforu ve hikayenin sonu eğer ince detaylara dikkat ederseniz cidden çok güzel örtüşüyordu. Tabii görmediğim bir sürü ince ayrıntı vardı eminim.
Bu kitaba aşırı bayılmadıysam da yazara bayıldım, bir başka kitabını kesinlikle okumak isterim.
İyi okumalar diliyorum.
Reklam