Bilal AYDOĞDU
@blalaydgdu
"Gövdeler her zaman ölürler ve yeni nesiller onların yerini alırlar.Güneş sabah doğar, sonra batıdan batar, erkekler döl verir, kadınlar doğururlar ve ciğerler cömertçe soluk alırlar. Sonra gün sona erer ve onların çocukları çoktan mezardadırlar...Ben bu zamanlar bilgelerin konuşmalarını duymuştum.Onların yaşadıkları yerlere ne oldu? Duvarları yıkıldı, evleri sanki hiç yaşamamış gibi artık yoklar. Hiç kimse nasıl olduğunu anlatmak için gittikleri yerden geri gelmiyor...Ölüm gününe kadar dünyada neden zevk alıyorsan yap, çünkü ölüm tanrısı ağlayıp sızlamaları duymaz ve çığlıklar öbür dünyadan hiç kimseyi kurtarmaz.Günü neşe içinde geçir. Elbette, hiç kimse zenginliklerini beraberinde götüremez. Elbette,oraya giden hiç kimse geri dönemez."
Reklam
Haziran 23Alıntı
İletişimdeki en büyük sorun, iletişimin gerçekleştiği yanılsamasıdır.
George Bernard Shaw
Çoğu zaman ağzımızdan bir şeyler çıktığında ya da birine mesaj gönderdiğimizde, karşı tarafın bizi tam olarak bizim kastettiğimiz anlamda anladığını varsayarız. Kafamızdaki düşünceyi kelimelere dökmüş olmak, bizim için sürecin başarıyla tamamlandığı hissini yaratır. Oysa iletişim tek taraflı bir eylem değil, çift taraflı bir köprüdür. Karşı tarafın kendi filtreleri, deneyimleri ve o anki ruh haliyle bu mesajı nasıl yorumladığını çoğunlukla göz ardı ederiz. Shaw'un "yanılsama" (ilüzyon) olarak adlandırdığı durum tam olarak budur: Her şeyin yolunda gittiğini zannetme hali. Eğer bir konuda hiç konuşmamış olsak, aramızda bir iletişim problemi olduğunu bilir ve bunu çözmeye çalışırız. Ancak konuştuğumuzu ama aslında birbirimizi teğet geçtiğimizi fark etmediğimizde, ortada bir sorun yokmuş gibi davranmaya devam ederiz. Bu sahte güven duygusu, ileride çok daha büyük yanlış anlaşılmalara ve hayal kırıklıklarına yol açar. Bu yanılsamanın en büyük besleyicisi, insanların karşısındakini gerçekten anlamak için değil, sadece kendi söyleyeceği şeye sıra gelmesini beklemek için dinlemesidir. Kulaklar duyar, zihin onaylar gibi görünür ama derin bir algılama gerçekleşmez. Sonuçta iki taraf da "Konuştuk ve anlaştık" diyerek masadan kalkar, fakat aslında iki farklı monolog yaşanmıştır. Gerçek iletişim, sadece konuşmak veya dinlemek değil; aktarılan anlamın iki tarafta da eşitlenmesidir. Shaw bizlere, "Ben anlattım, o da anladı" kolaycılığına kaçmamamız gerektiğini; iletişimin her anında teyit etmeye, netleşmeye ve karşımızdakinin dünyasına gerçekten adım atmaya ihtiyacımız olduğunu hatırlatıyor.
Puan vermedi·307 syf.··
Beğendi
·2026 31. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 23 Haziran 2026 05:57
Kitap, fiziksel bir kuantum teorisinden ziyade, kişisel dönüşümü ve zihniyetteki ani, büyük değişimleri ("sıçramaları") anlatmak için bu kavramı bir metafor olarak kullanıyor. Bilinçaltı, ego savunmaları ve negatif inançların değiştirilmesi gibi konular, kitabın kuantum felsefesini "düşünce gücü ve zihinsel dönüşüm" eksenine oturttuğunu gösteriyor. Yazarın sorgulama tarzı, tamamen bir farkındalık yaratma amacını taşıyor. Yazar, teorik veya didaktik bir dil kullanmak yerine, kendi hayatından örnekler veriyor. Kendi egosunu, korkularını ve bilinçaltındaki negatif inançları samimiyetle itiraf etmesi, okuyucuyla empati kurmasını kolaylaştırıyor. Kuantum sıçramanın ya da kişisel gelişimin bir kerelik bir varış noktası olmadığını, ömür boyu süren bir kendini tanıma süreci olduğunu hatırlatıyor.Kitapta felsefi ve varoluşsal bir altyapıya sahip olmasına rağmen, dili ağırlaştırmadan, herkesin rahatça anlayabileceği akıcı bir anlatım tercih edilmiş. Hûlâsa bu eser insanın modern dünyadaki arayışını, hırslarını ve potansiyelini "yaratıcılık" ve "seçim" ekseninde inceleyen, okuyucuyu kendi hayatındaki kararları ve doyum noktalarını sorgulamaya iten farkındalık odaklı bir yazım olarak karşımıza çıkıyor.
Reklam