Bet’
@bluesideforme
Ötekiyle doğru bir iletişime girme arzumuz onunla hemhal olabilmekle mümkündür ancak, onun var olma biçimine, dünya görüşüne nüfuz edebilmem ve onunla ortak bir anlam oluşturabilmem için onun dilini bilmeli, o dilden konuşabilmeliyim.
Göğsümdeki Yük
Kitaplar insanı aslında nasıl da yıpratabiliyormuş... Uçurtma Avcısı'nı ilk okuduğum zamanın üstünden yıllar geçti ama hâlâ kitaplığımda gördüğüm her an Hasan'a burukça gülümserim.
İnsanlar arası ilişkiler öyle güzel ve etkileyici işlenmiş ki bazı sahnelerde gerçekten kendimi tutamayıp ağladığımı hatırlıyorum. Mesela Hasan resmen benim çocuğum olmuştu. Onu alıp sımsıkı sarılmak, yanaklarından öpmek istedim kitap boyunca.
Kitapta farklı etnik gruplarının ve azınlıkların ayrımcılığa maruz kaldığı bir dönem işlenmiş. Emir'in nankörlükleri yıllardır kafamda dönüp durur mesela. Ona beslediğim kin beni korkutuyor.
Ah bu yazar ne yapmış böyle ya... İç monologları ve karakterlerin içsel çatışmalarını anlatış şekli bir harikaydı. Yazdığı mekan tasvirleri, atmosferi öyle güzel yansıtıyordu ki bir aralar o konakta, o sokaklarda yaşadığımı hissettiğim olmuştu.
Yani demek istediğim şey şu ki bu kitap müthiş...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kafamız karışık.
Kitaba başlarken biraz çekindim aslında. Sanırım isminden ve kapağı yüzünden, iç karartıcı bir şeyler okuyacağımı düşünmüştüm fakat bana çok şey katan, keyifli bir kitaptı.
Kitapın ilk sayfaları çoğu şeye anlam veremedim aslında. Bundan dolayı çok yavaş okudum. Sıkıldım. Ama bir süre sonra artık hep daha sonrasında ne olacağı merakıyla hızlandım. Olaylar kısa kısa anlatılıyor bu da okumanızı kolaylaştırıyor. Yine bazı olayların mantığını çözemedim. "Bu konu neden bu kadar uzadı" dediğim zaman da oldu ama sonra çözümledim kafamda, sebepleri olduğunu ilerledikçe anlıyorsunuz. Kitabın finali, karakter gelişimleri ve bir kaç karakterin hayat hikayesi tam olarak isteyeceğim türdendi. Beni çok tatmin etti. Kitabın son sayfasını okuyup kapağını kapattığım an yüzümde büyük bir gülümseme vardı gerçekten.
Derinliklerden...
Hayatımın akışını değiştiren bir kitap. Okurken aldığım hazzı hala damarlarımdaki kanda taşıyorum. Bazı günler sayfalarını karıştırır, tekrar tekrar cümlelerin neler anlatmak istediğini düşünür ve bundan her zaman keyif alırım.
Bu kitap Freud’un ortaya koyduğu id, ego ve süperego kavramları arasında dönüp duruyor aslında. Freud'un bu kuramını kusursuz bir şekilde olay akışının içinde harmanlamış yazarımız. Zaman zaman Dorian’ın çok yakın iki arkadaşı çevresinde dönüyor olaylar. Birisi ressam olan Basil Hallward. Kitabımızın isminde var olan o portrenin ressamı. Bir diğeri ise Lord Henry. Basil'in aslında tanıştırmak istememesine rağmen Dorian ile tanıştırdığı o kişi. Lord Henry, Basil'in aksine daha enerjik, daha dışa dönük. Ve bence Dorian'ın hayatının değişmesindeki en büyük role sahip insan kendisi. Dorian'ın gençliği ve güzelliği başından beri Basil'i mest ederken diğer bir tarafta herkes gibi Henry'de bu kusursuz görünen insanın büyüsüne kapıldı. Basil Dorian'ı o kadar çok seviyordu ki onun ismini bile kimselere söylemek istemedi, onu paylaşma hissiyatı Basil'i korkuttu. Sadece kendi gözleri Dorian'ı görsün istedi. E tabii Başkaları Dorian'ı böylesine severken ve güzelliğine taparken onun kendini sevmemesi mümkün değildi. Bu da aslında onun karakterine büyük bir kibir duygusunu sokuyordu. Her zaman haz peşine koşan bu genç erkek yasaklamalara ve kötülüğe olan sevgisine kendini fazla kaptırdı. Dorian'ın zaten en başından beri içinde yatan ve uyuyan bencil canavarı, müthiş konuşmaları ve kelime seçimleri ile ona en zıt görüşlü insanı bile kendine çekebilecek güce sahip olan karakter Lord Henry her cümlesinden sonra uyandırıyordu. Sanki Henry'nin elinde bir kırbaç vardı -ki bu kırbacı onun cümleleri gibi düşünebilirz- ve o kırbacı her sallayışında Dorian'ın sırtına