Nisanur
@bmchu
İngiliz Dili ve Edebiyatı
73 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Şimdi öncelikle normalde inceleme yazmam ama bu kitap hakkında birkaç bir şey söylemek istedim.
Benim ne zamandır okumayı istediğim ama okuma alışkanlığımı kaybedince bir türlü cesaret edim okumaya başlayamadığım bir kitaptı. En nihayetinde hadi diyip başladım. Zaten polisiye, gerilim okurlari King'in ne denli usta bir yazar olduğunu biliyordur. Bu kitapla da zaten kendini bir kez daha kanıtlıyor. Karakter anlatımları, Pennywise'ın detaylı tasviri muhteşemdi. Çoğu yerde tüylerim diken diken oldu, tedirginlikten dişlerimi sıkarken buldum kendimi. Kitap %70'lik kısma kadar muazzamdi. Sonrasında gereksiz uzatmalar okuma zevkini biraz düşürdü yalan söylemeyeceğim. Ama benim için kitabın bir kısmı büyük bir hayal kırıklığıydı. Burdan sonrası spoiler içerir bilginiz olsun!
Çocukluk anılarında canavarı yendiklerinde aralarında kaybolmaya baslayan arkadaşlık bağlarını 11 yaşındaki 6 çocuğun 11 yaşındaki bir kızla ilişkiye girerek tekrar güçlendirmeleri iğrençti. Kitabı bir kenara bırakıp "gerçekten buna gerek var mıydı?" diye düşündüm. O kadar güzel anlatılan arkadaşlıklar bir anda iğrenç bir şeye dönüştü. Zaten kitap boyunca bir şekilde kızın üzerinden cinsellik çağrıșımlari da rahatsiz ediciydi. Çocukların kızı sevmeleri ya da çocukça ona ilgi duymalarında bir sıkıntı görmedim ama o ilgiyi yazar bir şekilde cinsel bir dürtüye bağlamıştı ve bu gerçekten rahatsız etti.
Benim için kitabı 10/10'dan 9/10'a düşüren görece saçma bir sonu olmasıydı, ama kesinlikle 6/10'a düşüren 11 yaşındaki çocukların cinsellestirilmesiydi.
Reklam
Ustalıkla yazılmış bir eser, öyle ki bir inip bir çıkan duygu patlamalarıyla okurken Beethoven'ın Kreutzer Sonatını dinlemeseniz bile duyuyorsunuz. Söylemeden geçemeyeceğim, müzikle edebiyatın böylesine harika bir şekilde harmanlanmış olduğu bir eseri okumak sanatın karşısında beni bir kez daha hayrete düşürdü.
Buna ilaveten yazılışın ustalığından etkilensem de Tolstoy'un kadınlara karşı bakış açısı bir tık üzdü. Açıkça, asla çekinmeden döneminin aristokrat yaşam tarzını eleştirmesi ve bu eleştirilerinin de isabetli olması bir yana, yazarken bu yaşam tarzının temel taşı olan kadınları da yakmaktan çekinmemiş zannımca. Kadınların, erkekler tarafından obje olarak göründüklerini söyleyip onları "zavallı" bulmasının yanı sıra, yine kadını kendisi obje olarak görüp, kadınlıklarını kullanarak utanmadan tabiri caizse dünyaya hükmetmek istediklerini beyan ediyor yazar. Bir kadın ve insan hakları savunucu olarak okurken bi ara tırnaklarımı kemirsem de dönemin sosyal yapısının kokuşmuş düzenini göz önünde bulundurunca hak verdiğim noktaları da oldu. Fikirlerimle uyuşur uyuşmaz orası ayrı, ama kendi döneminde böyle korkusuzca her kesimi eleştirmesi ve bunu da böyle güzel bir üslupla yapması takdire şayan bir durum.
Zeze'yi okuyabildiğim son kitap olduğu için bir miktar buruk ayrıldık. Onu okumaktan hiç sıkılmadım. Hayalleriyle yaşayan, muhtaç olduğu sevgiyi hayali arkadaşlarında arayıp bulan bir küçük oğlan çocuğunu okumak çok hüzünlüydü ama bir o kadar da güzeldi. Gençlik yıllarındaki o suskun ama hovarda halleri... İçinde yaşadığı o kadar çok şey vardı ki en yakın arkadaşına açılmaktan bile çekiniyordu. Ona zamanında bu güvenememe hissini veren herkesten nefret ettim. Çok özel bir çocuk Zeze, çok narin, sevilmeye aç bir çocuk. Minicik bir sevgi gösterisi görse onu veren insan için hayallerinden vazgeçebilecek kadar yüce gönüllü bir çocuk. Çok şey öğrendim ondan, iyi ki de dedim keşke de.., Ah Zeze'yle aramda oluşan o bağa hayran kaldım. Keşke herkes okusa bu üçlemeyi, hem de herkes.
Çok bir şey söylemeyeceğim; hayatımda okuduğum en nadide serilerden bir tanesiydi. Kahramanların büyümelerine şahit olmak o kadar özeldi ki, fotoğraflarını görmek bile gözlerimin dolmasına yetiyor. Sanıyorum ki, bu seriyi asla bir kere okumak yetmez. Defalarca okunmalı ve uyarlamaları da defalarca izlenmeli. Karakterlerle aramda oluşan o harika bağ için çok mutluyum. Hogwartst'ı evi gibi benimseyen bütün Potterhead'lere selam olsun.
Bu kitaba ayrı bir parantez açmak istiyorum. Günlük, deneme veyahut şiir kitabı. Hepsine de bir miktar uyuyor. Ama tamamiyle içine alan, iliklerine işleyen, hapseden bir yapısı var. Her zaman eski tozlu yılların bir parçası olmak istemişimdir, bu yüzden de o yıllar beni hep içine çeker. Cahit Zarifoğlu da alıyor sizi o yılların kıyısında gezdiriyor. Bazen sadece kendi anılarını yazarken bazen deneme yazmaya başlıyor, sonra bir anda bir şiir sıkıştırıyor araya; donup kalıyorsunuz. Çok defa durup bir tek cümlenin gerçek anlamına erişebilmek için gözlerimi kapadım ve anın akışına bıraktım kendimi. Demem o ki, edebi zevki en derin yaşayabileceginiz kitaplardan birisi olabilir. Edebiyatı, şiiri seviyorsanız okumadan geçmemeniz gereken bir kitap bu kitap
Reklam