bilge
@bmenderes
"artık sesini duymayacağım. olduğum kadını, bir zamanlar olduğum çocukla bir araya getiren onun sesi, sözleri, elleri, tavırları, gülüşü ve yürüyüşüydü. geldiğim dünyayla aramdaki son bağ da koptu."
annie ernaux, annesinin hayatını kayda alarak, annesinin ölümüyle yüzleşiyor bir kadın'da. bu yüzleşmeye giden yolda, simone de beauvoir'nın sessiz bir ölüm'de yaptığı gibi anne-kız ilişkilerini sorgulayarak anlamaya çalışmıyor da sadece anlatarak yeniden okuyor, belgeliyor. her ne kadar düşünsel mirasını simone'dan aldığını hissettirse de (kadın-kadınlık anlatılarını kurduğu felsefi zemin) anlamı okura bırakıyor. haliyle beauvoir kadınlığın felsefesini yazarken, ernaux çıplak bir şekilde sonuçlarını yazıyor. bu iki kitap da bu yüzden birbirini tamamlıyor.
"(annem) simone de beauvoir'dan sekiz gün önce öldü."
özetlersek: iyi bilinen bir gerçektir ki, halka hükmetmeyi en çok isteyenler, ipso facto bu işi yapmaya en az uygun olanlardır.
özeti özetleyecek olursak: kendisinin başkan yapılmasını sağlayabilecek kişilerin bu işi yapmasına hiçbir surette izin verilmemesi gerekir.
özetin özetini özetlersek: halk bir sorundur.
