ben
@bnymnp
… inandığım bütün yalanlar tek tek önüme serilince ne yapacağımı şaşırdım. Hiç öğrenmesem daha iyiydi belki. Ama insanın kendine söylediği yalanların da bir miadı var. Katı olan her şey buharlaşıyor, hayata tutunmak için inanmaya mecbur kaldığımız bütün yalanlar günü gelince açığa çıkıyor. Ve sonra biz ölmüyoruz daha kötü bir şey oluyor. Öğrendiklerimizle yaşamaya devam ediyoruz.
Kurgu kitaplar arasında en iyisi ve en bilindiği olabilir. Yazıldığı zamanı düşünerek baktığımda da gerçekten kült bir kitap ancak içinde bulunduğu evrendeki karakterler ve kişilikler çok kötü, tabii bunu şuanki bilincimle okurken fark ettim. İlk kez lise zamanlarında okuduğumda bayılmıştım ve bu tür şeyleri hiç görmedim.
Eskiden, zırhımın bedenimin doğal uzantısı sandığım yıllarda, ağlamamaya öylesine şartlanmışım ki, zamanla gözyaşının nasıl çağrıldığını unuttuğumun farkına varamadım. Bir gün artık ağlamadığımı, değil ağlayamadığımı anladığımda şaşırdımsa da pek umursamadım.
Kitap dört farklı kişiyi-hikayeyi konu alan dört farkı hayatı anlatıyor. Her yeni hikayede duygusallığın dozu artıyor en son kitabı kapatırken ağlamadan duramadım. Uzun süredir okumak istediğim bir kitaptı ve okuduğuma değdi. Akıcı, okuması rahat çok güzel bir kitaptı. Her karakterin diğerleri ile olan etkileşimi hem komik hem eğlenceli hem de sıcaktı. Gerçek hissettirdi.
