N.
@bookwithlatte
Ne mutlu Türk’üm diyene!
Reklam
Ama “mutluluk” burada yeterli bir kelime değil. O arka odada yaşadığım şiiri, üç beş dakikanın bana verdiği derin tatmini başka türlü anlatmaya çalışacağım: Zamanın durduğu, her şeyin sonsuza kadar aynı kalacağı duygusuydu bu. Bu duygunun hemen yanında korunma, süreklilik ve evde olma hazzı vardı. Bir başka yanında, dünyanın ve âlemin basit ve iyi olduğuna dair yüreğimi hafifleten bir inanç, daha süslü kelimelerle söylersem, bir dünya görüşü vardı.
“Sanki her şey acı, keder, ateş ve kül için. Her şey sanki canınıza okumak, sizi paramparça etmek için gelişiyor… Bu dünyanın acımasızlığından adaletsizliğinden bıktım usandım artık. Elimde olsa yakar yıkardım her şeyi sonra da her şeyi yeni bir dünyada, bu kuralların ve yasaların olmadığı, ülkelerin ülkelere hükmedemediği, düşmanlığın olmadığı bir dünyada yeniden başlatırdım. Keşke…”
