Kitap Adı: Dört Duvar Beş Pencere
Yazar Adı: Cemil Kavukçu
Sayfa Sayısı: 120
Kitap Türü: Öykü / Hikaye
Buradaki yerel kütüphaneye yolum düşünce, daha önce okumadığım kitaplara göz gezdirmeye karar verdim. Derken iki kitaba takıldı gözüm: Biri bu kitap, diğeri ise bir sonraki sefere kalsın.
Daha önce hiçbir kitabını okumadığım Cemil Kavukçu'nun kalemiyle böylece ilk kez tanıştım. Yazıları bana oldukça yalın, içten ve samimi geldi. Okurken insanı hiç yormuyor, hikayeler akıp gidiyor. Sanki biri yanıma oturmuş da, o öyküleri bana anlatıyormuş gibi hissettim. Hikâyelerde abartıya yer yok, yaşanmış gibi, doğal ve sıcak.
Kitapta toplam 12 hikâye yer alıyor. İçlerinden en çok Dört Duvar Beş Pencere, Çizgi İçi ve Avludaki Tren dikkatimi çekti. Her biri kendine has bir atmosfer taşıyor. Özellikle karakterlerin duyguları, iç dünyaları öyle güzel yansıtılmış ki, kimi yerde durup düşündüğümü fark ettim.
Bu kadar spoiler yeter.
Kitaptan beni etkileyen bazı alıntılar ise şöyle:
-Biraz düşünün, biraz yorgundur ve kırgındır.
-Avlumuzdan bir tren geçmişti ama sen küçüktün.
-Yazmaya başladığım nereye gideceğini bilmediğim ve bir noktada tıkanan bir öykünün, beni tedirgin eden havasından kurtulmak için dolmuştaydım.
-Bütün umutlarını yitirmiş biri gibi oturuyordu; omuzları, dudakları, kasları, yüzündeki çizgiler… hepsi sarkmıştı.
-Kimseye etmem ben şikayet, ağlarım kendi halime.
-Hepimiz gülerken o başlıyordu ağlamaya. ‘Boşver’ dedikçe biz, o daha da çok ağlıyordu.
-Bu umutsuz yolu daha önce denemiştim.
-Ne yazık ki başka yollarda yürüyoruz, demiştim.
-Çünkü ikisinin de rengi siyah, dedim.
Bazen farklı yazarların kitaplarına şans vermek gerek.
Bu da benden olsun:
"Herkes kendi hikâyesinde ya var olur ya da yok olur. Var etmek zor gelince, yok olmak kaçınılmazdır." Aylin Özgür
Eh işte.
Başlarda oldukça yavaş aktığını düşünsem de sade bir dil ve akıllıca olmaya birkaç adımı kalmış bir cinayet romanı, vakit geçirmek için ideal türden. Ha, okumasanız ölmezsiniz ama keyifli vakit geçirtir diyebilirim.
-----SPOILERS-----
Kitaba "Son" isimli bir bölümle başlayıp "Başlangıç" isimli bir bölümle bitirmek güzel bir dokunuştu. Detaylar yer yer çok boğucu gelse de akıcılıktan fazla bir şey kaybettirmedi, merak unsuru ilk 100 sayfa için zayıftı diyebilirim.
Vanessa ve Haruto çifti ile ilgili gerçeklerin açıklandığı andan itibaren ise sonunu hemen hemen tahmin edebildiğim için beni çok fazla etkilemedi ama bu açıklama bölümü takdire şayandı.
Bir onaylanma ve sosyal medya bağımlısı kadın ile özgüvensizlikleri ve sadakatsizliğiyle saç baş yoldurtan bir adamın sinir bozucu evliliği, ne matah.
Temizlik şirketi North ailesiyle hiç görüşmeden, konuşmadan, teyit almadan evlerine bir hizmetçi yolluyor, bu kısım biraz vasattı. Daisy'nin kendi hizmetçisi ile ısrarla karşılaşmamak istemesi de maalesef sadece konu uzasın diye seçilmiş bir senaryo, insan evine temizliğe gelen kişiyi en azından bir kez görmez mi? Yani komik...
Jon hem Katarina hem Charley'e birebir benzer şeyler yaşatıyor, haberlere konu çıkıyor ama ne hikmetse bir bağlantı bulamıyor medya, ancak suçu ispatlanma aşamasındayken "ooo 2 vakası varmış" diye okuyucu aklıyla dalga geçer gibi birkaç paragraf yazıldığından dolayı çok fazla sevemedim.
Açıl Susam Açıl, Alaaddin'in değil Ali Baba'nın hikayesinden bir alıntı, umarım bu detay çeviride kaybolma olarak nitelendirebileceğim bir detaydır aksi takdirde böyle bilgisizlikler beni soğutuyor.
Dikkatli okuyucular bence böyle detayları fark ediyor ve maalesef fark ettikten sonra okumak eziyet geliyor.
Ayrıca, Kit polisin bildiği kontrol ettiği sosyal medya
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
KalpKalpKalp
__"Kendin yaşa kendin gör boşver sana anlatılanları. Biz ne anlatsak yalan, biz ne anlatsak dolan"
__
kitabın yazım dili konusu herşeyi aşırı güzeldi sonda rüyaya bağlama işi aşırı saçma olsada 10/10 olmasını değiştirmiyo biraz daha uzun olsaymış keşke tüm karakterler (özellikle az ve değerli karakterler olduğu için) çok iyi anlatılmış kapak tasarımı dikkatimi çekmişti ama bu kadar çok alıntı olduğunu bilmiyordum iyikialmisimkalpkalpkalp ama depresyon garanti
Necip Fazıl hayran olduğum bir şahsiyet. Fakat bu kitap beni hiç ama hiç sarmadı.
Kitabın yarısına kadar ben ne okuyorum diye düşünerek geçti. Diğer yarısı da boşver konuyu anlayamasamda başlamışken bitireyim diye geçti.
Kitap bana ne kattı diye soracak olursanız maalesef hiçbirşey. Belki de ben anlayamadım gerçekten güzel bir kitaptır bilemiyorum.
İsyanı bırakıp, icraya geçmek için okumak lazım...Din
Bir büyüğümün önerisi ile okudum ve doğal olarak büyük bir beklenti ile başladım. İlk 20-30 sayfada bu beklentimin karşılığını kesinlikle aldım lakin sonrasında sanki hep benzer şeyleri söyledi. Haliyle bir müddet sonra sıkmaya başlamadı desem yalan olur. Özellikle Rad Suresi 11. ayeti üzerinde durdu ve özetle kitap da bu ayet üzerine inşa edilmiş diyebiliriz: "Bir toplum kendisindekini değiştirmedikçe Allah onlarda bulunanı değiştirmez."
Yani kitap en başta biz Müslümanlara diyor ki: "Başkalarını ve senin dışındaki dünyayı boşver." Değişim mi istiyorsun, dünyayı mı değiştirmek istiyorsun ya da mevcut düzenden rahatsız mısın? O halde işe kendinden başla ve değişimin dalga dalga yayılmasına izin ver. Değişimin tek geçerli formülü budur.
İslam'dan, Kur'an'dan ve sünnetten asla ayrılma. Sünnetullaha sıkı sıkıya yapış ki ahir ve akıbetin hayrolsun; zira bu çizgiden ne kadar saparsan halin o kadar fena olur.
Kitaba puanım 7/10. Bu puanı kırmamın sebebi, daha önce ifade ettiğim gibi yazarın çok fazla tekrara düşmesi ve anlatımın yer yer fazla soyutta kalarak anlamayı güçleştirmesidir. Yine de her şeye rağmen okunası, ufuk açıcı bir eser; ilgilisine kesinlikle öneririm.
Harika bir kitap1000Kitap
Tekrar yeniden doğsaydım acaba bir sene emekler miydim yürümek için ve konuşmak için aylarca sadece heceler miydim? Yoksa aptallıkla mı özdeşleşirdi bu süreler... Konuşmamalisin, yürüme boşver sana gore değil falan der miydim kendime... Vazgeçer miydim her şeyden...
Onca şey yaşadık zerre zerre yüzlerce deneme sonucunda öğrendik alkislandik ama bugun sıra bize gelince alkış sırası bizdeyken yaptığımız her şeyi küçümser olduk.
Geçmişi yok sayıp aylar yıllar değil saatler alan işlere odaklanmaya bile hevesimiz azaldı kendimizi eleştirir halde bulduk.
Çünkü baskımız arttı ve malesef bu baskı dışardan diye kendimizi kandırdık fakat baskı tam olarak kendimizdendi. Kendimizi küçümsemeye başladık kıyasladik ve hep aynı sonuca vardık bizde bir tuhaflık vardi...
Bu da yaptıysa derken oradaki hep bizdik. Sadece gizledik biz bunu sonra ne oldu öğrenmek yerine eleştirmekle, tükenmekle , kıyasla ve hep aynada görünene inancımızı sorgulamakla vakit tükettik. Vaktimiz yok diye de ekledik.
Aslında her şey çok basit farkında olana. Farkında olmak kolay mı yok o değil iste... İyice bir pismek gerekiyor. Kendinle bir bir hesaplaşmak. Ve en son merhamet etmek. İnsan her zaman kendine çok güvendiği için başarısız olmaz bazen de özgüvenini kaybettiği içindir süreçten kopup sonuca baktığı içindir başarısızlıkları bundan kurtulanaysa her şey çok basit... 
Kim Öldürdü İçindeki Öğrenme Aşkını?
Kim Öldürdü İçindeki Öğrenme Aşkını?