“ahahaha boşversene bunu bile kendisi bulamamıştır.”Film
Hayat asla sahnelenemeyecek bir oyunun sonsuz tekrarından ibaret.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Boşversene
İnsanlık ahmak - Anlamazlar ki seni-
Sende
Sanatla öldürürsün yalnızlığını be çocuk.-
O üç büyük devi çıkar ortaya
İyi çalış ve unutma
Çalışmaktan başka hiçbir şeyin yok bu zalim hayatta -
Boşver kötü bilsinler seni
Suçlayarak baksınlar,kötü şeyler yapmışsın gibi
İğrensinler senden masum bileklerine taksınlar kirli kelepçelerini.
Yıkılmazsın sen bilirim ben seni. -
Kurtulur belki bir gün insanlık ahmaklıktan
Çıkaracağın devler öldürecektir yalnızlığını
Lilithi sev ve unutma -Kötülüğün yolu bazen iyiliğe
çıkar,kötülük bazen çok daha iyidir masumiyetten.-
Unutma o senin için
gelecektir.
Yılma çocuk niye yılacaksın ki ?
Yılmamaktan başka var mı bir şansın ?
Yıkılma - İntiharın yıkılışındır asla yıkılma-
İnsanlık geliştiğinde olmazsın belki hayatta
Yitip gidersin bir toprağın altında öylece -
Belki bir gala gecesinde
Belki bir tiyatro perdesinde
Belki bir aile bir dvd sefasında
Filmin sonunda
Çıkaracağın üç devin
Üçünü de gözyaşları içinde alkışlayacaktır. -
Başardın
Öldü yalnızlığın.
Boşversene… Neden üzülüyorum ki? Zaten düzelmeyecek bir şey için, küçük bir çocuk gibi mızmızlanmaya değer mi? Ağlamanın, şikâyet etmenin ne faydası olacak? Evet, çok üzülüyorum, hem de çok. Sürekli kendimi parçalamak istiyorum. Ölmek istiyorum. Yine de güzel bir gelecek hayal etmekten kendimi alamıyorum. Çevremdeki karmaşa üzerime gelse de, bana zarar verse de ölmüyorum. Acı içinde kıvranarak yaşamak istemiyorum. Sevgiden mahrum kalmak istemiyorum. Az kaldı, düzeleceğim.
Boşversene sen niye beklemeli
Sıktı artık bu kent beni
Çekip gitmeliyim hiç düşünmeden
Bulmalıyım aradığım o yeri
Şiirmiş, bilgelikmiş, her neyse
Ne varsa benden kalsın geride
Kalsın o yalanlar, o yalan ilişkiler de
Ve ölümler ki sevdanın ikiz doğurduğu
Yetsin, taşımak istemiyorum hiçbirini yedeğimde.
Ona Çeyrek Var - Kavli Garib Çoban
Vakit tamam, bir yerden başlamak lazım.
Karşılıksız severek başarırız insan olmayı, azdan daha az hayat.
Yâ Deliler Şeyhim.
Ben bir adamın derdiyle bu haldeyim.
Sana Allah’ın dostu diyorlar.
Nasıl saçımı başımı gördün?..
Dedi ki, bundan ders aldım.
İkincisi bir çocuktu.
Bir mum yaktım!..
Nereden geldi bu ışık?..Dedim.
Ya Hayyum Ya Kayyum Püf dedi ve söndürdü mumu ve nereye gittiyse oradan geldi Pirim Dedi.
Sakın ârşın nurundan ümit kesme, vermeyi istemeseydi, istemeyi vermezdi, zira aşkın özü insan ise sadece bir surettir.
Bense, hep istemediğim hayatı yaşaya yaşaya, istediğim hayatın nasıl bir şey olduğunu unuttum gitti.
Anladım ki benden daha üstündü O.
Üçüncüsü bir sarhoştu..
Yapma oğlum bak, hem günâh, hem de ahiretin mahvolacak, yerlerde çamurlanacaksın, batacak üstün başın!.. deyince.
Boşversene Yâ Aklı Kıt Adam Dedi.
Beni bir kova su temizler ama sen bende kusur gördün, kusur görenindir, seni hiçbir şey temizleyemez dedi Fakir.
Sakın ârşın nurundan ümit kesme, vermeyi istemeseydi, istemeyi vermezdi, zira aşkın özü insan ise sadece bir surettir.
Ne ölümün hüznü, ne hayatın neşesi var.
Nasılsın samimiyetsizliği ile iyiyim sahtekârlığı
arasındaki bir yerde putperest insan.
O bütün hasretimiz bir kabristanda kaldı.
Sanki gelmiş dile, çarparak kayalara hasret deniz dalgası gibi.
Yetmez mi diyor, karada çektiğiniz?..
Dünya hayatında vaktiyle yediğimiz naneleri temizler belki diyerek sabrediyorum dedi Pirim.
Sakın ârşın nurundan ümit kesme, vermeyi istemeseydi, istemeyi vermezdi, zira aşkın özü insan ise sadece bir surettir.