"" Değişik bir adam benim kocam. Çocuksu , çok genç ruhlu biri o. İlk kez aynı çatı altında çalışıyoruz. O, bundan çok memnun. Çünkü yıllardır hep onun işi benden daha önce bittiği için, akşamları yolumu beklerdi. Şimdi bir arada çalışmanın, evden birlikte çıkıp, yine birlikte dönmenin keyfini çıkarmak istiyor. Genelde eşler bu kadar çok bir arada olmak istemezler. Sıkılırlar birbirlerinden. Biz, belki de çok iyi bir arkadaşlık döneminden sonea evlendiğimizden veya birbirimize duyduğumuz hiç bitmeyen sevgi ve hayranlıktan dolayo, bugüne kadar sıkılmadık. ""
Sanki acı çekmek, yenilmek, hep kendinden vermek yani kötü kaderine teslim olmak onlara huzur veriyor. Belki de geçmişte yapılan hataların bedelini ödemeden gitmek istemiyorlar bu dünyadan. Oysa Allah hep affedicidir. Allah affetse de insan kendini kolay affedemiyor demek ki..
Kurşunu başkası değil, sen sıkıyorsun bacağına dedim ama anlamadı. Bunu insanlar kolay anlamaz zaten! Tanrı'nın insana kendi kaderini kendine yazdırdığını anlamak kolay mı?