Bryce, sana bayiliyorum kizim! Maas-verse'teki en sevdigim karakter olan Aelin benim kralicemse, sen de benim hep sahip olmayi isteyecegim bir dostsun. Danika sinsisi senin kiymetini bilemedi, sigh. Ustelik yok su sirri varmis, aslinda Bryce'i korumaya calismis filan, hic iknâ olmadim da hani. Ustelik ona karsi dostlugun da otesinde bir sevgi hissettigine de eminim her ne kadar bunu da hak etmese de. Iste bu yuzden Hunt ile karsilastiginiza memnunum.
Eh, herkesin review'unda yazdigi seyi ben de yazayim madem. Sanki biz bir sekilde teknolojinin henuz hâla gelismedigi ve hayatimiza dahil olmadigi bir cagda yasiyormusuz da bunu okudugumuz bir kitaptaki evrende gorunce garipsemisiz gibi davraniyoruz bence okur olarak biraz ama action-induced-romantasy okurken de akilli telefonlar, ne bileyim karmasik sistemler filan gormek istemiyo insan. Ne yaparsin.
Ilk kitaptaki o evren kurmacasini (artik ne demekse bu) atlattiktan—daha dogrusu atlatABILdikten—sonra, ikinci kitapta nihayet okudugunu anlayabiliyor, evreni ve duzeni takip edebiliyorsun. Olaylar zaten merak uyandirici ve keyifli ama bu buyuklukteki font ve ard arda binen kisa cumleler bana cok LEZZETLI geliyo.
*italik fontta* Bryce bakislarini Hunt'a kaydirdi. Masum masum bakiyordu. Fazla masum. Bir sey biliyordu. *italik fontun sonu*
Mesela. Beni anlayan var mi bu konuda? Bryce viski rengi iri gozlerini Hunt'in onlara bir kez baktin mi gercegi acik etmekten kacinamayacagin seksi siyah gozlerine bakt—hani boyle GEREKSIZ uzatmalara girmeyip kisa, az ve oz anlatan yazarlara bayiliyorum. Ha, ilk kitaptaki evren insasinda bunun tam tersi gecerliydi ama olur o kadar. Kadin oturup katmanli bir evren insa etmis. ACOTAR'daki gibi her saniye o anki karakterin aslinda evrenin EN GUCLUSU olarak daha onceki kurallarin hic edildigi
Bu kıtap hakkında konusulacak çok şey var.
Kitabın adı ‘Dünya’ya Düşen Adam’ fakat Newton(dünyadaki adıyla) dünyaya düşmemiş gezegeni Anthea’da yaşanan nükleer savaşlar sonucunda kazanan kendı türünü kurtarmak ve dünyanın da aynı sonu yaşamaması için dünyaya bilinçli ve planlı bir şekilde gönderilmiştir. Üstün teknolojilerini kullanarak dünyada zengin olmuş ve uzay gemisi yaparak gezegenindeki bir avuç Anthealıyı buraya getırmek ıcın 5 yıl boyunca çalışmıştır. Fiziksel olarak insana benzesede dünyada anatomik olarak zorlanmıştır. Son zamanlarda gelış amacını sorgulamaya başlayan Newton’un insanlaşmaya başladığını görürüz. FBI onu uzun süre izlemiş sonunda tutuklamıs,sorgular incelemeler derken adamın gözlerını sonunda kör etmıstır.
Newton dünyaya gelınce ne dusunceler ne umutlarla gelmiş olmalı,sonunda ınsanların hırsı ve işine yarayan varlıkları yanında tutmaya calıstıgını anlamıs olmalı. Barda Bryce ile konusmasında anlıyoruz ki artık insanların kurtarılmaya değer olmadıklarının bilincine varmıstır. İnsanoğlu gerçekten kötüsün kendınden olanı yada olmayanı nasıl da kullanıp hırsına cıkarına mağlup edıyorsun. Newton’da kıbır hırs goremedım ben tam tersıne ınsanların kıbrıne kurban gıttıgını dusunuyorum. Bir kez daha barda Newton’un söylediği sonuca varıyoruz; İnsanlık kurtarılmaya değer mi? Ayrıca kıtapta Yunan mitolojisinden İkarus ile bölüm baslıkları olması tesadüfü değil.
Ben kıtabı çok sevdım dilini çok sevdim ve ana karakterımız olan Newton’u anlamayı da.
1976 da filmi yapılmıs.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
4.5 mu 5 mi versem diye bir düşündüm ama sonrasında 4.5'ta karar kıldım.
Sarah'ın korktuğum serilerinden biriydi. Çünkü seveni kadar sevmeyeni de çok ama ilk kitabı çoğunluk seviyor. Ben de sevenlerden oldum. Hikaye Lunation adındaki Antik kıyı kentinin bir modeli gibi inşa edilen bir şehirde geçiyor. Bütün teknolojik aletler ve yüksek modern yapılar var. Ama bunun yanında Antik kalıntılar ve tapınaklar da mevcut. Cumhuriyet ile yönetiliyorlar ama herkes Asteri dedikleri büyük bi güç topluluğuna bağlı. Şehri Başmelek dedikleri valiler yönetiyor. Hiyerarşi biraz karışık ama okuyunca daha iyi anlaşılacağını düşünüyorum. Kitabın konusunu bile spoilersız anlatmam gerçekten mümkün değil. Ama kabaca bahsedecek olursam Bryce adında yarı insan yarı fey bir kızımız var. Üniversiteden yakın arkadaşı olan kurt sürücünün alfası ve varisi olan Danika ile yaşıyor. Bir gün Danika'nın başına bir şey geliyor ve Bryce da bu olayı çözmeye çalışıyor. Düşmüş melek ve aynı zamanda bir köle olan Hunt ise bu yolda valinin emriyle ona yardım etmek ve onu korumak için görevlendiriliyor. İlk başta Sarah bizi evrene bodoslama atmış ve neyin ne olduğunu kendiniz anlayın demiş gibiydi. Ama sonrasında karakterleri ve evreni tanıyınca alıştım. Kitabın başları durağın olsa da yazar her zamanki gibi son 200 sayfada bütün bombaları patlatmış. Gerçekten o son 200 - 250 sayfayı şok içinde okudum diyebilirim. Sirinks ve Lehabah'ı çok sevdim. Kitapta üzüldüğüm birkaç yer oldu. Bryce ve Hunt ikilisini de sevdim ama aşklarını diğer kitaplarda daha dolu dolu görürüz umarım. Ruhn kitapta en sevdiğim karakterlerden biri oldu. Bryce'a verdiği değer çok güzeldi, onların ilişkilerini daha çok görmek isterdim, umarım diğer kitaplarda görebiliriz. Danika'ya gelecek olursak da çok tanıyamadığımız bir karakter
Yaklaşık 1 ay önce okuyup, yorum yapmadan geçme terbiyesizliğinde bulunduğumu fark edince yorumumu eklemek istedim.
Muh-te-şem!
Yazarın tüm serilerini okudum ama en sevdiğim kesinlikle bu seri. Ayrıca büyük bir ustalıkla yazdığını düşünüyorum. Şöyle ki, ilk 200 sayfayı okurken her karakterin farklı bir uğraşı ve çabası olması beni hop diye kitabın içine çekti. Ayrıca bu bahsettiğim 200 sayfa yalnızca 5 günü kapsıyor. Gerisini siz düşünün…
Selamlarrr. İlk kitabın sonunda Bryce’ın cehenneme değil de Rhysand ve Feyre’nin dünyasına düşmesi, hikayeye bomba gibi bir heyecan katacak gibiydi. Eski dostları görmek, farklı evrenlerin birleşmesine tanık olmak… Ama ne oldu? Koca bir hayal kırıklığı. Maas, elinde altın gibi bir fırsat varken bunu değerlendirmek yerine, bize sönük, heyecansız, temposu düşen bir hikaye sundu. Açık konuşayım, bu kitap önceki serilerini bana ciddi anlamda arattı.
Hunt, Ruhn ve Baxian’ın Asteri’nin elinde gördüğü işkence sahneleri hikayeye sert bir hava kattı, tamam ama bazı anlar resmen işkencenin kendisine dönüştü. Uzattıkça uzatmış. Neyse ki Lidia’nın kurtarma çabaları sonunda biraz nefes almamızı sağladı ama yetti mi. Kesinlikle hayır. Maas gibi bir yazarın elinden çok daha vurucu, çok daha sürükleyici sahneler çıkabilirdi.
Bryce dünyasına geri döndüğünde Hah, sonunda işler kızışıyor dedim ama savaş sahneleri o kadar etkisizdi ki… Maas, “Dikenler ve Güller Sarayı” serisinde öyle savaşlar yazdı ki sayfalar arasında kayboluyorduk. Burada ise olaylar Hadi şu savaşı da yazıp geçelim kafasında ilerlemiş gibi. O büyük çatışma, o unutulmaz anlar. Yok Tam anlamıyla fos çıktı.
Ve şimdi en sinir bozucu kısma geliyoruz: Bryce’ın başkalarıyla ilgili kritik kararları onlara danışmadan alması.Maas bunu her güçlü kadın karakterine yapıştırmak zorunda mı? Güçlü kadın olmak, insanları yok saymak anlamına gelmez. Ve Hunt… Ah Hunt Bu adamı ne hale getirdin Maas. O güçlü, karizmatik, çekici adamı alıp ezik, pasif, gölgede kalan birine dönüştürdü. Resmen karakter katliamı yapıldı.
Sonuç? Kitapta duygusal anlar var ama eksikleri öyle büyük ki görmezden gelmek imkansız. Tempo dengesiz, bazı yerler uzatılmış, bazıları aceleye getirilmiş. Maas’ın zirvede olduğu zamanları özlemedim desem yalan olur.
SEVGİYLE HER ŞEY MÜMKÜNDÜR
Maas’ın yarattığı her evrende bir şey beni büyülüyor her zaman. Acotar’da Feyre ve Rhys’in aşkı, Tog’da Aelin’in gücü ve bu seride Bryce ve Danika’nın arkadaşlığı. Gözlerimi dolduran ve bana en iyi geçen ilişki onlarınkiydi. Ana karakterlerin aşk hikayesinin altının çok doldurabildiğini düşünmüyorum, benim için maas çıtası çok yüksekte çünkü(there you are, i’ve been looking for you….). Kitabın başlarını okumak evrene girmek çok zor çünkü yazılırken sanki editörle maas arasında “karışık var mı? var. yükleee” tarzında bi konuşma geçmiş gibi duyan gelmiş duyan gelmiş. Kitabın son 250 sayfası ise inanılmazdı soluksuz okudum. Güçlü kadınları seviyoruz, kitaplarda da hayatta da güçlü kadınları olağan hale getireceğiz.
COŞTUR BRYCE