Nietzsche Ağladığında Nihilist, inançsız bir filozofun bilime inanmayı seçtiğini söyleyen,bunalımdan kurtulamamış ve huzursuzluğu kendi iradesiyle seçtiğini iddia eden bir hastanın sözleri. Dünyanın rastgele olmadığını kabul eden ben ise şunları düşündüm. Hayattaki her unsur bu kadar basitleştirilebilir miydi ? Sadece bedenden oluşmayan insanın, mantık ile açıklanamayan bilimin yetemediği her noktayı reddetmesi ruhunu da reddetmesi değil miydi ? Elbette huzursuzluk olur, bunun tezahürü hastalık da olur. Gerçeği seçtiğini zanneden “kör” filozofların sonu daha da kötüsü olacaktır. Devamında söylediği sözler ise aydınlatıcı;
“ Hayatınızı kabullenmeyi artık öğrenmeli ve ‘ Benim seçimim böyle!’ deme cesaretini göstermelisiniz. İnsanın ruhu tercihlerinden meydana gelir.”
Kabullenmeyi ve benimsemeyi seçtiğim hayatın seçimlerine yeterince saygı gösteriyor ve o doğrultuda doğru seçimler yapıyor muyum ?