İddia edildiği gibi hiç de öyle hazırlıksız ölmüyor ki insan. Yolun sonunu bilmek, bal gibi bilmek, her adımda ölüme yaklaştığını göre göre yine de ona doğru yürümeye devam etmek diye bir şey var. Yaşlanmak tam da bu işe yarar.
Neyse ki ölüm vardı, büyük temizlikçi. Ölünce zaten insan hiç yaşamamış gibi oluyordu. Sanki arkasında utanılacak bir hikaye bırakmamış oluyordu. Bu dünyada insan ancak ölünce tertemiz oluyordu.
Nasıl yapabiliyor? Yapıyor işte. Olmamış gibi yapabilenlerin dünyası bu, benim değil. Ben yapamıyorum. Ben sosyal bukalemun olamıyorum. Bulunduğum kabın şeklini, bindiğim dalın rengini alamıyorum.