"Rüzgar dinmiş, geriye ağaçlardaki kanat çırpışları ve hayat dolu kurbağaların orgdan farksız sesleriyle dünyaya haykırdıkları dinmek bilmeyen vıraklamalarının eşlik ettiği gürültülü ve ışıltı bir gece kalmıştı. Bir kedinin gölgesi ay ışığında mekik dokuyarak önümden geçti. Onu seyretmek için başımı çevirdiğimde yalnız olmadığımı fark ettim... Elli adım ötede komşumun malikanesinden bir gölge çıkagelmişti. Elleri cebinde gümüş renkli yıldızlara bakıyordu. Avare hareketlerinde ve bahçede dimdik duruşundaki bir şey, onun ortak gökyüzümüzden kendine düşen payı görmek için dışarı çıkan Bay Gatsby'nin ta kendisi olduğunu söylüyordu."