duygulariseverim
@budanesi
Psikolojik Danışman
124 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, benim Peyami Safa’dan okuduğum ikinci kitap. Fatih-Harbiye’ye kıyasla bu eserinde çok daha yoğun psikolojik tahlil ve analizlere yer verdiğini söylemek mümkün. Zaten bu romanın, insan ruhunun derinliklerinde ve bir labirentin içinde gezinen ilk psikolojik romanlardan biri olma özelliği taşıdığı söylenir.
Romanda karşımıza çıkan “hasta çocuk”, yalnızca bedensel bir rahatsızlık yaşayan biri değildir; kendinden söz ederken bir hastalığa sahip olduğunu söylemez, doğrudan kendisini hasta olarak tanımlar. Bu durum, hastalıkla ne kadar iç içe geçtiğini ve onu kimliğinin merkezine yerleştirdiğini gösterir. Hastalık artık onun için geçici bir durum değil, varoluşunun ayrılmaz bir parçasıdır.
Karakterde yalnızlık ve eksiklik duygusunun kalıcı ve derin yaralar bıraktığını görürüz. Ancak dikkat çekici bir nokta vardır: Bu yalnızlık ve eksiklik hissi, karakter için bir yandan da bir doyum alanı yaratmaktadır. “Bu ızdıraba ve tevekküle o kadar alıştım ki, onları bırakırsam ruhumdan bir parça kesilmiş gibi boşluk duyacağım. Bırakmazsam, isyansız nasıl yaşayacağım?” sözleri, hastalığın artık vücudunun bir uzvu gibi algılandığını gösterir. Hastalık olmadan hayatına nasıl devam edeceğini, acıyı ve ızdırabı hayatından çıkarırsa yerine ne koyacağını açıkça bilememektedir.
Karakterin bir yönü oldukça kasvetli ve umutsuzken, diğer bir yönü de yoğun biçimde umutludur. Ancak hayatına umut bağlayabileceği somut hiçbir dayanak olmadığı için, tüm umudunu ve yaşama tutunma isteğini Nüzhet üzerinden yansıtır. Bu noktada Nüzhet’te hissettiği duygunun aşktan ziyade sembolik bir anlam taşıdığı söylenebilir. Nüzhet, onun için hayata tutunmanın, geleceğe dair umut beslemenin ve “yaşanabilir bir hayat” ihtimalinin simgesidir.
“İçimde hep ne olduklarını bilmediğim gizli ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İhanet, hırs ve çaresizlik duygularını çok iyi yansıtan bir eser. Hamlet'in yaşadığı psikolojik karmaşa üzerine bile saatlerce konuşulabilir. Çevirisi de o kadar iyi ki kitabı elime aldığım andan itibaren akıp gitti. 
William Shakespeare okuma serüvenime hız kaybetmeden devam etmek istiyorum.
William Shakespeare okuma serüvenime hız kaybetmeden devam etmek istiyorum.
Zarifoğlu'nun kendine has, kapalı bir üslubu olduğu konusunda hepimiz hemfikiriz. Ben de bir umut deyip Şiirler kitabından tüm şiirlerini okumak istedim. Fakat bana fazla geldi şuan için. Sırf bitsin diye okumak istemediğim için İşaret Çocukları'nı okudum sadece. Anladım ki Zarifoğlu gerçekten buzlara yazıyormuş.
Oldukça sade bir anlatımı var. Konular gündelik yaşam içinden alınmış. Okurken yazarın sohbetlerini dinliyormuş gibi hissettim. Fakat konuların ele alınış biçimini fazla yüzeysel buldum. İnsanlarla yaptığımız düz bir sohbette de kitapta yazanların çoğundan bahsetmişizdir. Bu açıdan beklentim biraz havada kaldı diyebilirim.
Sabahattin Ali'nin yaşamını, eşi ve kızıyla olan ilişkisini içimizi ısıtacak bir biçimde sunan kısa mektuplardan oluşuyor. Yazarın yaşadığı dönem ve atmosferini kendi cümleleriyle daha net görmemizi sağlayan bir eser.
Beni en çok etkileyen kısım Sabahattin Ali'nin eşine yazdığı şu satırlar oldu:
"İhtiyarlığımda çekilmez bir adam olacağım hakkındaki iltifatına teşekkür ederim. Ama bu tahminin doğru çıkmayacak sanırım. Çünkü ihtiyarlayacağımı kim söyledi? Hep genç kalacağım."
