Mühim olan, hayatımızı tutup bilgisizliğin, adaletsizliğin ve kararsızlığın anası olan halkın oyuna bırakıyoruz. Akıllı bir insan hayatını, düşüncesiz bir sürünün oyuna bırakması akıl kârı mıdır?
Kendimize bir köşe ayırıp, orada gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız. Yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin, kendi kendimizle her gün baş başa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz. Öyle ki, hepsini kaybetmek felaketine uğrayınca, onlarsız yaşamak bizim için yeni bir şey olmasın.